datzodoende

Late wraak

2009-08-16T20:05:00.000+02:00

Waarom heb je de politie niet gebeld? Zoals bij de meeste vragen was het stellen van deze vraag makkelijker dan het beantwoorden daarvan. Eigenlijk was het heel simpel, voor mij dan, maar daarmee nog niet voor een ander. Laat ik beginnen met een schets van de situatie.

Wij wonen in het centrum van Utrecht: huisje, tuintje en autootje voor de deur als je mazzel hebt. Volgens ervaren (maar ook onervaren) makelaars wonen we in een courante jaren ’30 woning. Eigenlijk zijn we gek dat we het niet op Funda zetten, zelfs in deze tijden, maar dat ter zijde. Achter onze courante woning bevindt zich een prachtig hofje, met hoge bomen en veel groen. Deze verborgen tuin hoort bij een oude school, die tegenwoordig deels doorgaat als cultureel centrum en deels als verblijfplaats voor internationale studenten. En daar begint de ellende!

Internationale studenten wijken op een aantal fronten af van de Utrechtse. Ze spreken natuurlijk een andere taal: we horen Spaans, Italiaans, Engels (VS) en soms wat Slavisch gebrabbel. Verder zijn ze vaak alweer vertrokken voordat je ze op straat begint te herkennen. Deze kenmerken creëren onder hen een gevoel van saamhorigheid. Voeg daarbij het verlangen om er in een half jaar “alles uit te halen wat erin zit” en we kunnen spreken van een hoop dynamiek in onze achtertuin… Ieder jaar komt dit tot een climax, maar dit jaar was echt het toppunt.

Dit jaar werd ik wakker geschreeuwd door een zelfverklaarde band die vanaf een uur of 5 een U2-achtig concert meende te moeten geven op het dak van de oude school. Het rauwe geluid vergezeld van vreemde taal kwam steeds dichterbij. En als het dan even wegviel werd de leegte meteen opgevuld door harde kreten, geplop en stuiterende kroonkurken. Een uur lang probeerde ik door te slapen, terwijl ik mijn hoofd tussen kussen en matras probeerde kwijt te raken. Helaas ging mijn brein aan, ik dacht aan mijn studententijd: “Hoe dronken zijn ze? Zal ik er heen lopen? Of er een scène van maken als in de film Karakter en dat in mijn blote kont doen? Dat zal ze afschrikken. Of niet natuurlijk. Misschien moet ik er een paar tennisballen naar toe slaan vanuit mijn tuin met de tekst “Shut up” erop”… Mijn slaap was voorbij. Nog geen kwartier later, om kwart over 6 inderdaad, zat ik op mijn racefiets mijn frustratie weg te rijden. Terwijl ik naar het hypnotiserende gedraai van mijn voorwiel keek, viel alles ineens op zijn plaats.

Het leven is cyclisch. Dit verhaal gaat over ouder worden, hopelijk wijzer, over tolerantie en inbeeldingsvermogen. Maar bovenal over het terugkerende patroon in mensenlevens. Ongeveer 15 jaar geleden stond ik met mijn vriend Erik onze jaarliederen om 6 uur ’s ochtends de Groningse binnenstad in te schreeuwen. Niet op de Grote Markt, waar het feit wellicht onopgemerkt was gebleven, maar vanaf het balkon van ons eigen huis. Een klein balkonnetje met prachtig uitzicht over een stadse binnentuin, waar weer tientallen andere huizen aan grensden. Huizen die bewoond werden door brave burgers, vaders en moeders die de volgende dag weer moesten werken. Enfin, u snapt waar ik heen wil.

Ik heb de politie niet gebeld, want het gaat hier ook over boetedoening: de wraak van de Groningse burger was langs geweest. Ik had hem al een tijdje verwacht.

Online prikpijn

2009-07-30T17:21:00.003+02:00

Een renner die niet kan internetten,
Is als een Twitteraar zonder een tweet,
Niemand die van zijn ritwinsten geniet,
Als je niet op bloedtesten kan letten.

Pas als hij “dopingvrij” in kan tikken,
Zal men echt door hem heen kunnen prikken.

… naar aanleiding van persbericht over Wiggins (No. 4 in Tour ’09)
om de uitslagen van zijn bloedtesten te publiceren…

RF=14

2009-06-09T12:48:00.002+02:00

De 14e keer was het raak. Of ik het nou wilde of niet, de gebruikelijke tranen van Roger maakten deze keer ook mijn ogen nat. Een paar jaar terug zou ik nog hebben opgemerkt dat hij die zoute druppels moest inruilen voor bruisende, het liefst rijk vloeiend vanuit die beker in zijn handen of op zijn hoofd. Daar is het welgevormde edelmetaal uiteindelijk toch voor bedoeld. Sommige Spaanse tennissers - ik noem geen namen - denken dat je er in moet bijten, maar die beten zich stuk. Hij won, viel om en weende… ik met hem, waarom?

Statistieken zijn, hoewel soms misleidend, heerlijk om over te schrijven en een prestatie aan af te meten. De ‘calculaties’ rond Federer, over de bijna onmogelijke volmaking van de Roger-slam (alle 4 Grand Slams winnen) en eventuele evenaring van Pete Sampras’ record van 14, zijn hét voorbeeld daarvan. Zelf houd ik al mijn golfrondjes bij in een freaky Excelsheet. Het zal niemand verbazen dat er anno 2009 een hoop lichtpuntjes in terug te vinden zijn. Toch wordt dit jaar pas echt onvergetelijk als het handicapgrafiekje met 3 punten daalt. Ik ga nog even door: 19 keer in een Grand Slam finale, de zesde speler ooit worden die ze allemaal wint, maar ook 3 verloren finales in Parijs op rij. We hebben het allemaal ontelbare keren gelezen of gehoord, om gek van te worden.

Söderling, zijn tegenstander in de laatste finale, grapte zaterdag nog dat niemand hem 10 keer op rij zou kunnen verslaan (de head-to-head met Federer was 0-9 in zijn nadeel). Zondag na de wedstrijd trok hij met zijn Zweedse gevoel voor humor alle sportregisteraccountants (en een beetje zichzelf) in het belachelijke door voor een vol stadion te beweren dat 11 keer toch echt onmogelijk zou zijn. Maar het onmogelijke was al volbracht: wie had dat nog gedacht?

Misschien waren het zijn tranen na de zoveelste verloren finale (5e) tegen Nemesis Nadal, eerder dit jaar in Australië, die nu doorsijpelden in mijn hoofd. Wellicht sta ik er als zachtmoedige vader gewoonweg meer voor open. Het zal allemaal mee hebben geteld, maar het commentaar van Marcella Mesker op Nederland 1 deed de emmer overlopen. Hoorbaar aangedaan beschreef ze Roger’s emoties, waarna ze met trillende stem nog éénmaal de gevolgen voor zijn eeuwige Excelsheet voorrekende…

Oude forens te voet

2009-05-13T15:00:00.015+02:00

Hij houdt me al maanden bezig. Dat kleine mannetje bij ons in de straat: maximaal 1 meter 60 lang, gebogen, minstens 80 jaar oud. Voor zover ik weet woont hij niet in onze buurt, maar wel op loopafstand daarvandaan. Bijna elke ochtend, wanneer ik de deur achter me dicht trek, kom ik hem tegen. Het zou me niets verbazen als hij deze dagelijkse route al jaren neemt. Op één of andere manier valt hij amper op, alsof hij in een andere dimensie leeft. Zijn blik is geconcentreerd op een denkbeeldig punt 10 meter voor hem op de stoep. Ogenschijnlijk ontoegankelijk, maar allesbehalve doelloos, laat staan zielloos, soms melancholisch. Het is me nog niet gelukt om oogcontact met hem te krijgen. Sterker nog, tot nu toe heb ik hem slechts één keer zien afwijken van zijn richtpunt.
Het gebeurde letterlijk voor mijn deur, toen een klein meisje ineens vlak voor hem langs rende. Ik vraag me af of ze hem überhaupt wel heeft gezien. Hij schrok even van haar en stokte, zijn wenkbrauwen kwamen omhoog, pupillen verwijdden, waarna er heel kort een glimlach op zijn gezicht verscheen. Dat was mijn moment geweest om hem aan te schieten, maar ik liet hem gaan. Waarom weet ik niet precies. Het zou te maken kunnen hebben met de mystiek van zijn verschijning.
Deze man, met zijn licht versleten leren schrijfmap, die eeuwige groene jas, zijn langzame tred en zijn grijze haar in de keurige scheiding. Deze forens te voet loopt vlak onder je bewustzijn door. Pas als je hem ettelijke keren achteloos hebt geregistreerd, als een reclamebord in een weiland, duikt hij echt in je gezichtsveld op. Tegen die tijd is er wel sprake van een onuitwisbaar signalement. Een signalement zonder verhaal welteverstaan. Wat is zijn verhaal?
De manier waarop hij uit zijn ogen kijkt kan wijzen op eenzaamheid. Of is dat mijn stereotype angstbeeld van alleenstaande hoogbejaarde mensen? De schrijfmap past juist weer niet in dat beeld. Deze verraadt een hobby, wie weet passie of juist functie in de maatschappij. Waar hij elke dag dan ook moet zijn, hij is er zonder twijfel eerder dan ik! Misschien is dat het wel, dat hij ondanks zijn eventuele eenzaamheid en verdriet nog zo gefocust door het leven gaat. Deze oeverloze theorie verschaft hem mijn sprakeloos respect.
Soms kom ik hem aan het einde van de dag weer tegen, zij het in tegengestelde richting en aan de andere kant van de straat. Nee, onvoorspelbaar zijn onze ontmoetingen niet. Meestal oogt hij wat vermoeider, hoewel meer ontspannen. Een beter moment om contact te leggen? Helaas, het meisje lijkt een andere route huiswaarts te hebben.

Neus voor lente

2009-04-01T12:14:00.003+02:00

Geen enkel fervent buitenmens,
Kan geduld nog lang bezweren,
Verhit door een vurige wens,
Is het credo speculeren.

Wanneer de lente echt begint,
Weet kalender, krant noch kaart,
Waar men wel de oorsprong vindt,
Heerst de geur van april na maart.

Zouden we blind door ‘t leven gaan,
Worden de eerste signalen,
Toch gevat door ons reukorgaan,
Waarmee we lente binnenhalen.

Als de vogels zouden zwijgen,
Hun voorjaarslied niet hoorbaar is,
Zal men toch de kriebels krijgen,
Van nabije bloesems, pril en fris.

Zelfs het warme asfalt verraadt,
Na een uurtje hevige plens,
Door het broeien van de straat,
Het seizoen van de buitenmens.

Sportief commentaar

2009-03-18T23:11:00.006+01:00

Eigenlijk had ik me voorgenomen om er gisteravond tijdens Ajax-Olympique Marseille ouderwets op los te zappen. Voor de minder wispelturige types onder ons zal ik uitleggen wat ik daarmee bedoel. Op dit soort avonden probeer ik die B-film op Net-5 te volgen en de wekelijkse golfrubriek op Eurosport, zonder ook maar een goal te missen. Je begrijpt dat dit normaal gesproken gepaard gaat met efficiënt geschakel. Het is een kunst om de langverwachte zoen op kanaal 9 zo te “plannen” dat deze tussen balovername en beslissende voorzet valt op 3. Hier wil ik nog twee dingen aan toevoegen: ik doe dit alleen als ik in mijn eentje kijk (dit moet je een ander niet aandoen) en - nee - ik ben geen tv-verslaafde. Terug naar de wedstrijd.
Het zappen maakte plaats voor een ouderwets UEFA-cup avondje. Dat kwam niet door het vertoonde spel van beide teams, niet door de spanning van de knock-out fase, maar door het commentaar van Jeroen Gruter. Deze verslaggever is voor mij al enige tijd onovertroffen. Aanvankelijk associeerde ik hem vooral met die fenomenale zwemcomments: “ Van den Hoogenband… Van den Hoogenband!” Het zit hem niet in de woorden zelf, want iedereen kan de naam van ’s lands beste zwemmer ooit scanderen. Maar niemand kan een sportmoment naar een climax toe praten zoals hij, dus ook niet langs het voetbalveld. Koning van de pauze, afgewisseld met stemverheffingen, waardoor hij je meevoert in zijn beleving.
Professioneel is het prachtig, privé lijkt het me lastig. Probeer je eens voor te stellen hoe hij zijn vriendin ten huwelijk zou vragen… ze overleeft het waarschijnlijk niet! Net zoals Ajax de achtste finale van gisteren niet overleefde. Het doet er eigenlijk niet toe: de clou op Net-5 is me ook ontgaan.

De slimste vragen over Papadag…

2009-02-25T17:48:00.011+01:00

Waarom is er wel een Papa- maar geen Mamadag?
Blijft mama bij het kind, dan is het maandag of dinsdag (enzovoort), papa krijgt zowaar een vernoeming. Dat is vreemd. Er lopen door de week toch meer mama’s dan papa’s achter de kinderwagen! Laat ik er bij zeggen dat mijn verbazing vooral slaat op jonge gezinnen van zogenaamde tweeverdieners. Moeders nemen in onze maatschappij nog steeds de meeste dagelijkse zorg van een kind op zich. Het eerste alternatief is de crèche of een oppasmoeder (ook weer een vrouw), en dan komt de vader pas om de hoek zetten. Juist omdat het minder voorkomt krijgt de vaderlijke dag een eigen naam. Positieve discriminatie in terminologie is het antwoord.

Schrijf je dat nou met 2 of 3 p’s?
Ik houd het bij 2 p’s, omdat het wat flitsender oogt, maar ik zal het ook enige historische argumentatie geven. De Van Dale heeft sinds de eerste druk (1872) papa opgenomen als leenwoord uit het Frans. Pas in 1961 is pappa toegevoegd. Zowel Papadag als Pappadag staan er tot op heden niet in. Gebruik van 2 p’s lijkt mij op basis van anciënniteit simpelweg het meest gerechtvaardigd.

Papadag of oppassen?
Het betreft hier een typisch what’s-in-a-name-geval. Het eerste is een beetje een modieuze term, waar sommige ouders een enorme aversie tegen zouden hebben. Ik vind dat het wel lekker bekt en heb er geen problemen mee als een marktkoopvrouw mij genegen aankijkt en “zeker papadag?” uitroept in plaats van “5 bossen voor 10 euro!”. In mijn omgeving is er geen verbod op het woord, mits men ook niet raar opkijkt van de moederlijke tegenhanger. Nee, dan oppassen… Als ouder pas je wat mij betreft per definitie niet op je eigen kind. Het gaat hier immers niet om de poedel van de overburen of de laptoptas van degene op stoel 12B naast je.

Hoeveel papa’s hebben een dag en hoeveel zouden het willen?
Vier op de vijf vaders werkt voltijds tegen slechts één vijfde van de moeders. Van de voltijd werkende vaders zou tweederde wel een dagje minder willen, maar een meerderheid daarvan wil daar geen salaris voor inleveren, zoals blijkt uit onderzoek van TNS Nipo. CBS meldt nog wel nog dat het aantal deeltijd-papa’s (onder tweeverdieners) sinds 1995 ruim is verdubbeld. Elke werkweek gaan er zo’n 64.000 vaders een dagje met hun kleine uk op uit.

Waarom zijn er geen boeken over de Papadag?
Je wordt letterlijk doodgegooid met boeken voor vader en kind: over knutselen, opvoeden en de vaderlijke band. Maar in het bovenstaande thema is er eigenlijk niets verkrijgbaar, zoek zelf maar eens op het web. Het gaat hier niet om herkenning van huiltjes, vliegtuigjes vouwen of aanmelden voor de kleuterschool (liefst al voor de geboorte), maar om er één keer in de week een topdag van te maken. De enige uitzondering hierop is een boek vol illustraties van Philip Waechter met wat geestige oneliners. Helaas is de titel 'verkeerd' gespeld, zoals net nog empirisch vastgesteld: Pappadag.

Waarom schrijf je überhaupt over Papadagen?
Je moet toch wat doen hebben als de kleine slaapt.

Staren

2009-01-29T12:19:00.009+01:00

Je bent één, bestaat een jaar,
Ik schrik als ik naar je staar.
Hoe snel groeide je tot een ik?
Ogen die intens opzogen,
Maar van vragend ombogen,
In een zelfverzekerde blik,
Present en opgetogen.

Maanden worden nu jaren,
Terwijl ik maar blijf staren.
Praten lijkt haast overbodig,
Lichaamstaal doet al verkeren,
Toch blijf je het proberen,
Vind je het bovenal nodig,
Wil in woorden te formeren.

Straks zijn deze zinnen verjaard.
Nimmer raak ik uitgestaard,
Genietend van al wat je bent.
Je kroop, knielde en ging staan,
Stapvoets maak je nu ruim baan,
Geen baby maar een kleine vent,
Man, wat is het snel gegaan!

Doeke = 1

2009-01-19T20:15:00.001+01:00

Laatste weekend schaatsen?

2009-01-12T21:07:00.005+01:00

Zaterdag - Strand Horst

Zondag - Plassentocht Breukeleveen

Schaatsen!

2009-01-04T17:19:00.009+01:00

Molenpolder (Maarssen)

Nieuwjaarsduik

2009-01-02T10:46:00.001+01:00

Ik heb voor het eerst nieuwjaar gedoken,
Het is me alleen niet goed bevallen,
De kou leek mijn feest niet te verknallen,
Tot mijn neus op het ijs bleek gebroken.

Vanaf heden, het is even wennen,
Zal ik de sprong op 1 juli plannen.

Schaatsen

2008-12-30T14:51:00.005+01:00

Schaatsen zit ons in het bloed, althans dat wordt er altijd beweerd. Ik vroeg me laatst af of dit nou ook voor mij geldt? Mijn techniek is uiterst belabberd te noemen en ik mijd elke ijshal. Maar waarom weet ik dan wel waar mijn Unox-muts opgeborgen ligt en hoe dik het ijs vandaag is?

Om te beginnen met mijn schaatsen: lage noren op skischoenen. Ze zien er niet uit, maar twee dingen houden mij op de been. Ten eerste rijdt bijna elke ijsprikker er tegenwoordig mee. En verder lukt het me meestal – zij het met enige moeite - om er een wijde spijkerbroek overheen te trekken… net echt!
Dan is er natuurlijk het ijs, met de nadruk op natuurlijk. Luguber gesteld: je zult mij niet levend boven een koelmachine terugvinden. Het gaat om die combinatie van rechtdoor schaatsen en niet steeds pootje over moeten (een handeling waarbij ik sowieso last heb van overstuur), het landschap om je heen en de strijd tegen de elementen. Dat alles ontbreekt er in de hal. Zonder winter is er dus meteen niks aan. Maar als het éénmaal begint te vriezen, kan ik niet wachten om met toegeknepen ogen tegen felle zon en wind in te schaatsen.
Het zijn de gesprekken over die heroïsche tocht langs krakende stukken en het al dan niet inrijden van een wak. Wat moet je doen als je onder het ijs terecht komt? Overleven, net als in de Tocht der Tochten. Alle Elfstedentochten die in mijn korte leven plaatsvonden heb ik meegemaakt. Deze zin laat ik bewust opvolgen door een inhoudsloze zin om de lezer de indruk te geven dat dit steeds als schaatser was. Nee, het was in ’85 en ’86 als kwast- en in '97 als Berenburgdrinkende toeschouwer. Kijkend naar W.A. van Buren in zijn Marlboro-jas, of naar Henk Angenent, alias de Spruitjeskoning. De Hoempapa bandjes langs de kant, stempelposten en Unox-mutsen. Allemaal mooi Hollands folklore.
Schaatsen is voor mij dus meer beleving dan beweging. Maar het zit me wel degelijk in het bloed. Toch denk ik dat ik die muts dit jaar maar eens laat liggen.

Druk II

2008-12-16T09:26:00.000+01:00

Als je besluit binnenkort te trouwen,
In een oldtimer die je restaureert,
Je afstudeert en het vaderschap leert,
Maar ook aan huis en baan wil gaan bouwen,

Kan ik me, zonder enig aandikken,
Naar de gevleugelde term “druk” schikken.

Druk

2008-12-15T12:28:00.004+01:00

Dagelijks klinkt de vraag hoe die nu gaat,
Juist in het antwoord zit hem het cliché,
Daarin deelt eenieder zijn drukte mee,
Rennen en stress houden ons van de straat.

Herhaling kent hierin totaal geen maat,
Ietwat overdreven naar mijn idee,
Al is geen leven altijd pais en vree,
Doorlopend druk is iets wat niet bestaat.

Toch wordt het ons gewillig en gedwee,
Door anderen continu aangepraat,
Ren je niet mee, lijk je terstond passé,

Ik pretendeer hierbij geen wijze raad,
Maar een toegeeflijk: “Rustig en oké”,
Houdt ieder zonder meer ook van de straat.

Doeke's dagje Amsterdam

2008-11-13T09:23:00.014+01:00

Programma: doen wat de locals doen, cultureel verantwoorde tussenstop en feesten:

Met de Bugaboo door het Vondelpark, daar mag het uiteraard niet aan ontbreken. Het Vondelvehikel bij uitstek... Toen we even later door de P.C. Hooftstraat liepen hadden we op één of andere manier niet meer dat idee.

Gastronomische pitstop op een verlaten rokersplekje in de tuin naast het Rijksmuseum. Wellicht herken je de werken op de buitenmuur? Na deze versnapering gingen we met onze e-tickets via de "fastlane" naar binnen en direct naar Damien Hirst zijn expositie...

De schedel "For the Love of God" met 8601 diamanten. Camera's en kinderwagens verboden. Maar met Doeke op de arm heb ik toch stiekem deze foto gemaakt. Mislukt maar leuk door het lichteffect (klik op foto voor vergroting). "Da!" zei Doeke steeds. De bewaking grapte dat hij het wel mee wilde nemen. Terwijl ik m'n camera wegstopte antwoordde ik trots dat hij in elk geval niet bang was.

Wie kan er nou zeggen dat ie in z'n eerste levensjaar de Nachtwacht heeft gezien? Ik niet, maar Doeke wel. Hier is het bewijs! Na bling bling en Nachtwacht zat dit bliksembezoek er al weer op. We moesten per slot van rekening nog naar het feest van ome E.

Gelukkig hadden we daar na deze enerverende dag nog voldoende puf voor!

Onveilig Utrecht

2008-11-07T12:42:00.004+01:00

Onveilig! Onveilig!
Utrecht is koploper,
Centrum van delicten,
Mijn gemeente.
Eerste in de laatste
Criminologische
Meting: huiver en wee
Je gebeente!

Naar aanleiding van dit bericht.
Dichtvorm: Ollekebolleke.

Gloeipoes

2008-10-24T14:08:00.005+02:00

In deze tijd van verdwijnend krediet,
Heeft wetenschap ons verlichting gebracht:
Met katten die gloeien tijdens de nacht.
Meer dan brokken en melk kosten ze niet.

Na peer is spaarlamp straks dus ook passé,
Een kat gaat immers negen levens mee!

Naar aanleiding van dit bericht, ter opvolging van dit gedicht.

Terug naar Groningen

2008-10-03T16:34:00.011+02:00

Terug naar Groningen

~

O stad waar mijn leven, het leven begon,
Metropool zonder er op te lijken,
Laat me je van een afstand bekijken.
Toren, stadjers, gele straten in de zon.

O land van akkers, borgen en dijken,
Aaneengebonden door kronkelend beton,
Zo mooi dat zelfs Ede’s taal ontroeren kon.
Ben ik er nog steeds onder gelijken?

Waar ik blijf bewonderen en eren,
Zoals een toerist in een verre stad,
Verdwijnt de identiteit die ik had.

Hoeveel tijd rest mij om terug te keren,
Er weer achteloos door te flaneren?
Groningen, eens ben ik de Randstad zat.

~

Mannendag

2008-09-30T09:18:00.016+02:00

Het was mooi weer, maar ondanks dat besloot mama met tante F de laatste zonuren van het seizoen door te brengen in de paskamer. Zo werd afgelopen zondag ineens een ware mannendag. Doeke met ome N en papa cruisen in de cabrio naar - waar anders - de zee. Onze timing bleek perfect. Waar we twee jaar terug net te laat waren (zie derde foto post okt. ’06), vonden we ons eergisteren terug in een happening die je met recht seizoensafsluiter mag noemen. Bloomingdale: iedereen ging er nog één keer op uit, zo zomers als de temperatuur maar toeliet. Wij dus ook... two men and a baby, het heeft wel wat bekijks. Zeker wanneer ze elkaar constant aan het fotograferen en filmen zijn. Hieronder wat foto’s van Doeke’s belevenissen:

Vivaldi’s verlet

2008-09-22T17:22:00.003+02:00

Als de zomer in mei reeds is gerijpt,
De herfst voor augustus wordt ingezet.
Kent oktober dan ineens vorstverlet?
Logica welke niemand meer begrijpt.

Komt december zal de twijfel staken,
Om voor lentekriebels plaats te maken.

8 x Lance

2008-09-10T11:55:00.002+02:00

Zijn ranch in Texas is één ravage,
Taal noch teken van oud-wielrenner Lance.
Plots juichen de gele polsbandjesfans,
Wanneer men hem vindt op hoogtestage.

The Big Tex gaat voor een achtste zege,
En geen sterke arm houdt hem nog tegen.

Praten met Papa

2008-08-27T13:07:00.008+02:00

Je lijkt, kijkt of je me iets zegt…
Het zijn net woorden jouw klanken.
De taal die je spreekt, is het echt?
Wil je stoeien, lachen, janken?

Dat geen zin zijn gelijke kent,
Volume immer fluctueert,
Verbergt niet dat je onmiskend,
Iedere dag, ieder uur leert.

Straks komt de volgende fase,
Dichterbij dan we verwachten.
Eerst een woordje, dan een frase,
Weergave van jouw gedachten.

Hoe lang nog voordat je me vraagt,
Waarom iets krom is en niet recht?
En ik denk, als je je beklaagt:
Had ik je nou maar niets gezegd...

Vakantiegevoel

2008-07-04T11:27:00.003+02:00

Dampend asfalt vol gele nummerborden,
Dat is het beeld van de rit naar de zon.
Want hoewel deze dag zo vroeg begon,
Konden we niet als eerste wakker worden.

Maar als file overgaat in bouchon,
En we ons bevinden in Franse horden,
Geven we toe aan de magen die knorden,
Om bij te tanken aan een pompstation.

Daar, tussen olie- en urinegeur,
Het valt vooraf amper te verzinnen,
Lijkt het allemaal te gaan beginnen.

En treedt, omringd door auto’s, deur aan deur,
Samen met koffie van wat vreemde kleur,
Klammig brood, vakantiegevoel binnen…

Ruis in de trein

2008-06-19T10:01:00.003+02:00

Ruis in de trein

~

In de laatste trein weer naar huis,
Heerst een gefilterde stilte.
Deze muziek of fijne ruis,
Vult aarzelend alle kilte.

De klanken komen sterker door,
Nu ik mij op de oorsprong spits.
Daar, verbonden via hun oor,
Luisteren ze naar elkaars hits.

Hoewel ze één speler delen,
En het liedje beiden behaagt.
Begint het beeld te vervelen,
Het harmonieuze vervaagt.

De tonen voor ieder gelijk,
Lijken toch anders te zingen,
In hun eigen gedachtenrijk,
Van emoties, herinneringen.

De trein vertraagt en ik sta op,
Zwijgend verlaat ik de coupé.
Het harde gepiep voor de stop,
Neemt de laatste ruis met zich mee.

~

Geschreven naar thema: poëzie en muziek.

Papadag

2008-05-27T19:34:00.002+02:00

Sportzomer (voor vader en zoon)

2008-05-20T09:53:00.007+02:00

Daar stonden we dan, in de rij bij de bouwmarkt op de Oudenoord afgelopen weekend. Voor ons twee in leren jassen gehulde heren met een emmer oranje verf in de hand. Het duurde even voordat ik doorhad wat ze ermee wilden, ze leken me namelijk geen types voor een hippe huiskamer. Gelukkig kreeg ik voldoende bedenktijd. Er was namelijk maar één kassa open en de verlegen caissière kon het tempo van de lopende band naast haar niet echt aan. Daar kon ze trouwens weinig aan doen, het kwam vooral door een Poolse meneer vooraan, die met een briefje van 200 euro wilde betalen. En dat mocht dus niet. Niemand kon voor hem wisselen, hij mocht nog ‘wel meedoen aan de EK-poule’ volgens één van de heren voor me, maar hij verkoos de trieste aftocht. Daarop viel bij mij het kwartje: na dit weekend is er weer een oranje gevel in de Sterrenwijk - of waar dan ook in de stad - bij.

En terwijl ik de Poolse man zonder te morren zijn spullen in een hoek zag zetten, om ze na een bankbezoekje later alsnog af te rekenen, viel mijn oog op een wand met Oranjeartikelen. ‘Het is begonnen’, dacht ik hardop. Het blijft verbazingwekkend dat er elk EK en WK voetbal weer gadgets en shirts worden aangeboden, die nog weer gekker zijn dan die van twee jaar terug. Dit jaar worden alle records gebroken, ook in de elektronicasector. Wie nu geen breedbeeldtelevisie koopt, snapt er namelijk echt geen bal van. ‘Een potje kijken met je vrienden? Niet zonder de Beertender!’ Helaas kan ik niet helemaal mee gaan in deze Senseo voor bierdrinkers - alleen die naam al, wanneer komt de eerste Wineblender op de markt? - maar vooruit, het werkt. Waarom eigenlijk?

Omdat we aan de vooravond staan van een unieke sportzomer, waar ik meestal ook erg warm van word. Want naast het EK voetbal kunnen we ons nieuwe LCD-scherm vullen met tennis (Roland Garros en Wimbledon), de Tour de France en natuurlijk de Olympische Spelen! Dat wordt dus schakelen. Uitzending gemist? Geen probleem: die is immers nog terug te zien op de gratis bijgeleverde DVD-recorder. Voor mij wordt het allemaal net een tandje te veel…
Wij richten ons dit jaar vooral op de Babylympics begrijpt u? De 10 cm kruipsprint, judo in de gewichtsklasse tot 9 kilo, wipstoelhoogspringen en een nieuwe discipline: de ringen (…doorbijten, uitsluitend met melktanden), waarvoor onze zoon eergisteren een wildcard kreeg.

Eindelijk waren wij aan de beurt. De caissière had haar routine weer te pakken, binnen no-time had ik afgerekend. Toen ik onze spullen bij elkaar graaide zag ik ineens een verfstok liggen: ‘Hé!’, het floepte eruit en instinctief snelde ik achter mijn voorgangers in de rij aan. Ze reden bijna het terrein af. Onder normale omstandigheden zou ik niet snel met mijn handen in de lucht voor een roestige diesel de weg opspringen, zeker niet als daarin twee van die bonkige kerels zitten, maar dit moest gewoon. De auto stopte gelukkig. ‘Hier! Deze kunnen jullie wel gebruiken. Wie weet blijft de verf dan zitten tot en met de finale’. Of deze doordenker aankwam weet ik nog steeds niet, maar hun dankbaarheid was er niet minder om. Net als mijn vertrouwen, dit moest Oranje toch indirect helpen? Even later op de fiets kreeg ik alsnog spijt. Ik had zojuist de ideale stok voor de babyestafette weggegeven…

Wat wil je nou nog meer?

2008-05-19T10:12:00.005+02:00

Het uitzicht vanuit onze bovenste kamer verveelt nooit. Zo hebben we de Dom in het vizier, de Schouwburg (met ’s avonds die bewegende rode lampjes op het dak, zeer hypnotiserend) en het hofje achter ons. Maar toen ik vorige week recht naar beneden keek werd ik wel heel aangenaam verrast door de compositie die ik aantrof…

Dodenherdenking

2008-05-11T20:47:00.001+02:00

Hierbij wat foto's van de herdenking op het Domplein, altijd erg indrukwekkend.

De flyer met werken van een aantal zeer bekende schrijvers...

Doeke does Ameland

2008-05-09T09:55:00.014+02:00

Die zoon

2008-05-06T12:17:00.013+02:00

Die wel drinkt, nog niet hapt.
Die wel lacht, nog niet grapt.
Die wel schopt, nog niet stapt.

Die wel pakt, nog niet geeft.
Die wel huilt, nog niet beeft.
Die wel wil, nog niet streeft.

Die wel roept, nog niet praat.
Die wel spuugt, nog niet slaat.
Die wel boert, nog niet blaat.

Die wel niest, nog niet weert.
Die wel leert, nog niet eert.
Die wel draait, nog niet keert.

Geplaatst in Ons Utrecht

2008-04-25T15:53:00.004+02:00

Hierbij een scan van de pagina, klik erop voor een vergroting:

Ik wist niet dat ze de pagina zouden openen met die zin, een aangename verrassing! Mooie foto ook...

4meiutrecht.nl

2008-04-22T10:18:00.026+02:00

Het Utrechts Comité Herdenking 4 mei heeft het gedicht Utrecht vier mei op haar homepage (www.4meiutrecht.nl) en in de begeleidende krant gezet. Gepaste trots valt mij ten deel...

Het gedicht is geïnspireerd op de indrukken die ik over de jaren heb opgedaan tijdens en rond de herdenkingen op 4 mei. Vroeger als jochie aan de hand mijn vader op de begraafplaats van ons dorp in de provincie Groningen, en nu - inmiddels zelf vader - op het Domplein in Utrecht.

Foto Vrijheidsbeeld Domplein
(gemaakt op de dag dat ik Doeke aangaf bij de gem. Utrecht)

Klik hier om te gaan naar Utrecht vier mei zoals geplaatst op 04-05-2007.

Doeke zelf

2008-04-15T14:42:00.004+02:00

Kijk papa! Helemaal zelf!

Kijk mama! Ik vlieg!

Peking 2008

2008-04-09T09:32:00.004+02:00

De Olympische Spelen van Peking,
Bevinden zich vandaag in erg zwaar weer,
Het is immers geen lopend vuurtje meer,
Dat de wereld zint op onderbreking.

De inzet helder: Yuri van Gelder,
En bevrijdt Tibet van Chinese wet!

De Sportgazet

2008-04-08T12:35:00.010+02:00

Rome, 1992
Of eigenlijk het station van Bologna, maar dat klinkt iets minder sexy. “Roma?”, leek voor een Groningse plattelander niet eens een gekke vraag, nadat we het gordijn en het piepende raam van onze coupé hadden opengedaan. Een keurig geklede meneer verwees mij druk gebarend naar het bord recht voor ons dat in Font 464 toch echt Bologna aangaf. Ik kon nog net op mijn beste Italiaans “Oké” antwoorden voordat hij zijn rust elders zocht. Tako had daar duidelijk andere ideeën over. Iets moest hem zijn opgevallen. Maar het waren niet zijn glimmende schoenen, het was dat stukje slordig opgevouwen papier onder zijn rechterarm. Een krant, met gek genoeg dezelfde kleur als het toiletpapier dat we de komende 10 dagen nog van zeer dichtbij zouden bekijken: roze. Een fluit klonk, het was tijd, de trein kwam traag op gang. “Signore, La Gazzetta!” schreeuwde Tako ineens, het leek alsof de brakke nacht hem tot waanzin had gedreven. De man keek op, schijnbaar wist hij wel waar mijn klasgenoot het over had, maar hij reageerde verder niet. Zonder na te denken schoten we Tako te hulp: “Signore, signore!”. Er verscheen een halve lach op zijn gezicht toen hij met zijn papierbundel begon te zwaaien. Uitzwaaien welteverstaan, de trein had al een flinke vaart en onze armen waren veel te kort om het uit zijn handen te grissen. De hele scène moet er vanaf het perron hebben uitgezien als een zeer dramatisch afscheid en zo voelde het ook.

Vandaag, precies 16 jaar na dat incident, weet ik maar al te goed wat er destijds op het spel stond. Een eerste glimp van Italiaans cultuurgoed, bijna net zo bekend als al die gebouwen die we in Rome meermaals bezochten. De dagelijkse krant La Gazzetta dello Sport. Een fenomeen: 30 pagina’s met sportnieuws, waarvan alleen al 10 over voetbal. Het is door het gehele land op elke hoek van een drukke strada verkrijgbaar. Tijdens onze vele verblijven in Italië gaat er dan ook geen dag voorbij zonder even ergens een euro neer te tellen voor een exemplaar. Waarom precies weet ik niet, meer dan de helft van de berichtgeving is namelijk pure gossip. Het zal een mix zijn van nostalgie, vakantiegevoel, taalinteresse, sportgekte en mezelf proberen te ontheffen van het label toerist. Hoewel door mijn blonde kaaskop erg onwaarschijnlijk, biedt de goedkeurende verbazing wanneer men de Gazzetta onder mijn arm ziet uitkomen al genoeg voldoening. Het gaat verder dan meedrinken van een ristretto aan de bar. Je hoort er pas bij als je mee kan praten over de 0-0 van afgelopen weekend. De ideale voorbereiding en aanleiding hiervoor bestaat uit het roze kleinood.

Het moet ergens halverwege de jaren ’90 zijn geweest toen ik me afvroeg of een dergelijke krant ook in Nederland enig bestaansrecht zou hebben. De Fransen hebben hun l’Equipe, de Italianen zelfs meerdere sportkranten, waarom hebben wij niets? Wij, 16 miljoen bondscoaches, praten toch ook meer over de opstelling van morgen dan over politiek? Het heeft me tot op heden verbaasd dat er geen sportkrant in ons land te vinden was. Natuurlijk lezen we allemaal gerenommeerde kranten thuis, gratis dagbladen in de trein en de Telegraaf bij de kapper. Ik weet echter zeker dat velen van ons beginnen (en soms daarna al eindigen) met de sportbijlage. Er is hoop. De timing is perfect, aan de vooravond van een mooie sportzomer telt Nederland eindelijk mee. Gisteren rolde de eerste oplage van AD Sportwereld Pro van de band. Een bekende naam, iets minder sexy klinkend dan het Italiaanse alternatief. Ik kan dit moedige initiatief alleen maar toejuichen. Maar niet als abonnee, mijn aankopen zullen impulsief en wijd verspreid zijn. Hoe kleiner de kiosk hoe beter. Of het er elke dag van zal komen weet ik niet, dat zal van de krant afhangen en alle andere lezers die ik er al dan niet over aan kan spreken.

Tako en ik zijn elkaar uit het oog verloren. Ieder onze eigen tak van sport zoals dat heet. Maar het zou me niets verbazen als we elkaar morgen op het perron met sportgazet onder de arm zouden tegenkomen.

Hedendaagse dooddoeners

2008-03-27T14:26:00.008+01:00

Het schijnt dat je na je 25e langzaamaan milder wordt ten opzichte van andere mensen, minder kritisch of liever gezegd: wat toleranter. Een toegenomen relativeringsvermogen speelt daarin een grote rol. Als nieuwbakken vader zou ik daar al helemaal mee moeten zijn ‘verlicht’. Ik doe mijn best, maar als het gaat om het losse floddergehalte waarmee we potentieel vruchtbare gesprekken vakkundig af weten te breken, verdwijnt mijn relativiteit in het (E=MxC) kwadraat. Gelukkig mag je tegenwoordig je ergernissen te pas en te onpas spuien in de media, getuige programma’s als Room 101, Jan Mulder bij DWDD en vele radioshows. Dus doe ik het ook!

In de vorige eeuw hadden we allemaal ‘zoiets van…’, daar kon ik nog wel mee leven. Zolang men zoiets maar ver van mij af hield. Sinds enige jaren praten we ineens allemaal over ‘mijn ding’ en ook daarover kon ik mijn verbazing - gesteld dat dit niet over een bepaald orgaan gaat - nog wel bedwingen. Maar het werd erger. Zo kwam er een trend waarin men zich tijdens lastige discussies door de volgende frase uit de nesten dacht te werken: “Maar dat is mijn persoonlijke mening, wat anderen hiervan vinden…” enzovoort. We hoorden het dagelijks in onze directe omgeving, maar vooral ook op radio en TV. De meest nare dooddoeners moesten toen nog komen…

Ik noem er een paar: ‘Oké!’, ‘Ik ben benieuwd…’, ‘Leuk’ en ‘Succes!’. Vooropgesteld: het zijn allemaal klanken die ook op een opbouwende en oprecht geïnteresseerde manier kunnen worden gebruikt. Maar helaas gebeurt dat steeds minder. ‘Oké’ lijkt een onschuldige verbastering van ‘O?’ als respons op een kort verhaal van je gesprekspartner. Toch geeft ‘O?’ meer ruimte voor vervolg, vindt u niet? Dan is er het zogenaamde benieuwd zijn. Een heerlijk middel om een verhaal af te kappen: “Nou, ik ben benieuwd…”, het liefst middenin iemands verhaal, betekent vaak eigenlijk 'Stop met dat gelul over je aanstaande reis, dan kunnen we het nu over die van mij hebben'. Enthousiaste verhalen die met een welgemeende ‘Leuk!’ worden beantwoord hebben kans op overlev(er)ing, maar het hangt allemaal af van de intonatie. Zo bestaat er de 'Wow, wat leuk!' (=vertel meer) variant, maar het monotone ‘Leuk’, gevolgd door een tergende stilte, komt steeds meer opzetten.

Aan het einde van deze klaagzang nog dit. Wij zijn erg goed geworden in het elkaar succes wensen, vooral wanneer er geen succes vereist is. Het is niet echt een dooddoener, maar eerder een misplaatst laatste woord in een gesprek, vaak verwisseld met een normale afscheidsboodschap zoals ‘Tot ziens’ of ‘Veel plezier’. Nog nooit was het doen van boodschappen of een middagje zonnen in de tuin zo belangrijk als de laatste tijd. Het iedereen met alles ‘Succes!’ wensen doet afbreuk aan de activiteiten waar de goede afloop wel degelijk van belang is. Voor het publiceren van deze column heb ik uw succeswensen nodig, voor het buiten zetten van de vuilnis niet. Hoewel, als het om de eerstvolgende dooddoener gaat kan ik nog wel wat gebruiken! Ik ben benieuwd…

Doeke in ristorante

2008-03-15T10:36:00.008+01:00

Zwanen langs de Ganzedijk

2008-03-07T17:33:00.005+01:00

Zwanen langs de Ganzedijk

Voor zwanen lijkt het willekeur,
Platteland, of juist dijk en plas;
Zij geven ieder landschap kleur,
Zonder te weten waar het was.

Daar waar het gevleugelde wit,
In haar elegantie en pracht,
Niet vast aan één locatie zit,
Valt voor Ganzedijkers de nacht:

Want vandaag zakt het dorp in as,
De streek is straks geen mens meer rijk.
Langzaam verandert hun ganzenpas,
In een zwanendans langs de dijk.

Geïnspireerd door "Terug naar de natuur" van Niels Godron

Updoeke

2008-02-17T18:54:00.005+01:00

Hierbij een update, omdat het alweer even was geleden en er een hele hoop plaatjes geschoten zijn in die tijd...

Doeke's doek

2008-02-11T12:01:00.000+01:00

Een klein naamgrapje om een wandeling in de februari(lente)zon gisteren in te leiden. Het duurde even om dit doek - ter grootte van een parachute - om mij heen te vouwen, maar toen het éénmaal zat... waren vader en kind echt één.
Bijna net als moeder en kind nog geen maand daarvoor. Ik noem jullie een paar voordelen van het rondwandelen met deze levende sjerp (niet te verwarren met serpent):

- geen last van drempels en trappen zoals met een kinderwagen
- lekker warm voor drager en gedraagde
- houding is goed voor de rug en ideaal om je kind aan te kijken
- veel ruimte om gadgets (telefoons/portemonnee/sleutels) in te stoppen
- smeltende blikken van vrouwen, maar bovenal mijn eigen vrouw!
- fotogeniek? oordeel zelf...

PS Het doek kleurt ook nog eens leuk bij de datzodoe(nd=k)e weblog!

Doeke in duplo

2008-02-06T17:22:00.001+01:00

1 doeke + 1 bank + 1 camera + 1 fotoshop = 2 doeke's!

Papiamentu per Range Rover

2008-02-04T18:42:00.000+01:00

De taal der Antillen, het Papiamentu, herinnerde me altijd aan mijn jaren als kind en later als student op het eiland Curaçao. Hoewel ik alweer 10 jaar in Nederland woon, greep ik tot voor kort elke gelegenheid aan om er weer eens wat roestige zinnen uit te sputteren. Wildvreemde Antillianen waren dan mijn aanvankelijk onwillige en even later soms gewillige slachtoffers. Deze gesprekken konden altijd en overal plaatsvinden, aan de bar (wellicht "un tiki burachi"), maar bijvoorbeeld ook op straat of in een bijna lege nachttrein. Taalkundige nostalgie maakte dan geleidelijk plaats voor Caribische.

Zoals in elk land wordt het door de inwoners gewaardeerd als je hun taal spreekt of tracht (lees: veinst) te spreken. Op mijn eerste werkdag wist ik reeds voor de lunch de dijenkletser "Danki dios ta djabierne!" (Thank god it's Friday) met juiste intonatie en - nog belangrijker - overtuiging te reproduceren. De allermooiste uitspraak die ik leerde was een variant op "Hoe gaat het?": "Kon ta bai ku bo pekinan?" Dit betekende zoveel als "Hoe gaat het met al je vrouwen behalve je eigen (vrouw)?" Een cultuuraspect zogezegd, ik verwijs u graag naar Frank Arion's boek Dubbelspel.

Toch is mij geen lieflijkere taal bekend dan het Papiamentu. Deze mix van onder andere Portugese, Nederlandse en Afrikaanse taal is met haar geringe woordenschat en grammatica echt onovertroffen eenvoudig. En juist daardoor is het zo onomwonden, eerlijk en direct. Zelfs de Zuid-Afrikaanse liedjes van Herman van Veen moeten het afleggen tegen de Tumba di Korsou-liederen die deze carnavalsdagen ongetwijfeld weer over het hele eiland te horen zijn.

Aan deze associaties is na de uitzending van Peter R. de Vries met een mokerslag een einde gekomen. Misschien heeft u zijn autoprogramma gisteravond ook op de televisie gezien? De kans is vrij groot, er keken immers 7 miljoen geïnteresseerden naar zijn extra lange uitzending over die hypermoderne Range Rover. GPS-apparatuur, track-and-trace, carkit, ingebouwde microfoons met ongekende fijngevoeligheid en dan die verborgen camera's… Je weet maar nooit waar het goed voor is!

Het was niet zozeer de auto als wel de verslaglegging door de presentatoren waaraan ik mij ergerde. Het grove taalgebruik van die ongure types – vooral die ene met zijn pet op – die deze terreinwagen helemaal van haar charme beroofden. Erger dan dat nog was het Hollands-Papiaments wat te pas en te onpas werd gebezigd, meestal vol van vloekwoorden. Een fonetische kwelling voor alle liefhebbers van het echte Papiamentu.

De openbaring van gisteravond was wat mij betreft de verloedering van een taal, die haar ogenschijnlijke onschuld dreigt te verliezen. Peter R. de Vries schotelde ons een taal in de achteruitversnelling (zou daar die "R." in zijn naam voor staan?) voor, twee tergende uren lang. Maar op de vraag of de spontaniteit van mijn Papiamentse praatjes hierdoor nu voor altijd verdwenen is, kan ik kort antwoorden: de oceaan is groot, maar ook weer niet zo groot…

Doeke thuis!

2008-02-02T10:09:00.002+01:00

Morgen is Doeke alweer een week thuis!
Hierbij wat plaatjes van de afgelopen dagen...

Mien jonkje

2008-01-30T12:19:00.000+01:00

Bist doe doar den toch, mien jonkje,
bist doe doar nou hailemoal,
lutje vingertjes en toontjes
’t is, o wonder, d’r aaltemoal.

’t Wachten duurde laank, mien jonkje,
mor nou ik dien zachtheid vuil
stoa ik van miezulf te kieken:
da ‘k zoveul van ’t leven huil!

Ast wat groter bist, mien jonkje,
Lopst doe mit mie langs ons laand
‘k wies die den de wondre dingen
mit dien haandje in mien haand.

’s Zummers lustern wie, mien jonkje,
as de laiwerik weer zingt
en zien wonderboare laidjes
hoast tot aan de zunne bringt.

’s Winters stoan de steerns, mien jonkje,
hoog in ’t donker aan de locht
en de wilde ganzen roupen
ons ’t gehaaim toe van dij vlocht.

Astoe ’s oavends slöpst, mien jonkje,
En ik kiek noar dien gezicht
Joa, den wordt mien haile wezen
Om dien wezen stil en licht.

Hou of ’t goan zel straks, mien jonkje,
Och der is gain mins dij ’t wait.
Wat ik leerd heb in mien leven:
Laifde dat is aiweghaid.

Wereld is voak vraid, mien jonkje,
Assmis haarder as ’n stain.
As ’t aan mie ligt zell’n dien ogen
Enkeld vree en bliedschop zain.

(vrij naar 'Judith' van Jan Boer, met dank aan Anja)

Doeke's laatste dag in de couf...

2008-01-25T11:51:00.000+01:00

Finger feeden

In de kalender!

Al één been buiten de deur...

Doeke...

2008-01-22T23:27:00.002+01:00

Dank laiverds voor al jullie lieve reacties... Heerlijk om te lezen ;o) Doeke en moeders maken het erg goed in het Diak. Onze zoon gaat met sprongen vooruit en Annelies voelt zich kiplekker. Beetje bijslapen maar dan snel weer naar boven (lees: Doeke). Het zal pas na het weekend zijn dan we met z'n 3tjes naar huis gaan, maar dat is even niet van belang. Gezondheid voorop! Doeke moet van deels infuus en deels moedermelk (via sonde maar sinds vandaag ook per borst!!!!!) naar alleen maar moedermelk. Dat doen ze in kleine stapjes - babysteps zo je wilt - en dat vergt tijd. Papa zit dus vanavond alleen thuis en mama is alleen "op zaal", maar beide hebben ze een grote grijns op hun gezicht. Hij was vandaag zo wild en zo lief! Nog even en jullie zien 'm in zijn eigen wieg bij ons thuus... wij kunnen alledrie niet wachten.

Heel veel liefs,
A, R & D.

Doeke !!!

2008-01-22T07:33:00.000+01:00

Hoera onze zoon Doeke Peter Smit is geboren!! Zaterdagmiddag in het Diakonessenhuis Utrecht, om 14.03u, 3295g en 51cm lang. Het was een flink zware bevalling, spannend ook. Doeke herstelt zich goed, moeders geeft het goede voorbeeld... Doeke en zijn blije en trotse ouders laten zich nog even in couveuse en kraamsuite 'pamperen'. Daarna hopelijk snel met z'n drietjes naar huis...
Tot gauw, liefs A,R & D.

De grote vraag van vandaag is wanneer…

2008-01-08T10:43:00.000+01:00

komt.

Flarden van gedachten van een vader in spé:
Onrust? Nog weinig onrust… geen tekens aan de wand.
Rust? Veel rust, reserves aanmaken… teken aan de wand?
Nestelen? Huis babyproof? De baby zal het beproeven.

Het echobureau zei 9 januari, de verloskundige 8, of andersom?
Uiteindelijk werd het 9, maar dat is morgen!
Meestal in een weekend, zondagskind?

Sowieso geen kerstkind… zal hij blij mee zijn.
Ook niet de eerste nieuwe inwoner van Utrecht in 2008.
Geen bloemen van de nieuwe burgemeester Aleid Wolfsen.
Boeiend, heb ook niet op hem gestemd in het referendum.

Golfen dit weekend? Alleen met de telefoon op luid…
Kan ook het laatste moment met zijn tweeën zijn.
Maar ook het een-na-laatste, of het dertig-na-laatste.
Dus geen 18 holes, de bal is toch zwanger van andere gedachten.

Nog een sommetje dan…
Het gemiddelde, en daarmee nog altijd van laag voorspellend karakter:
40 weken en vier dagen, even rekenen: zondag de 13e! Klinkt mooi.
Missen we wel het 60-jarige huwelijksfeest van opa en oma.
Wel weer een mooi kado, het eerste achterkleinkind… moet het zo zijn?

Een ander orakel uit de zwangerschapsboeken:
95% van kinderen komt 5 dagen voor of na de uitgerekende datum
Dan blijven er nog 6 statistische dagen over: “Raise your bets”!
Stress? Nee, “gezonde spanning”. Cliché: het is geen potje tennis!

Vorige week op het werk nog wat op de achtergrond, nu voorgrond:
Als je er zelf al niet aan denkt, doen je collega’s het wel, leuk.
Iedereen die ik bel, ’s avonds of overdag: “En?”
Het meeleven naar nieuw leven is mooi… doet je goed.
Niet te poëtisch, het blijven gedachten.

Gek eigenlijk, de belangrijkste gebeurtenis in je leven, en je weet niet eens wanneer.
Dat is bij een huwelijk wel anders… één groot voorbeeld van planning!

Lijstjes, ja die hebben we nu ook:
Kaarten en adressen: check, alleen de datum nog…
De “rescue-bag”: check, weekendje-weg-tas kun je beter zeggen.
Fototoestel: check, telefoon ook trouwens.
Namen: klinkt gek, maar check. Grappen over vernoemingen zijn niet grappig meer.
Huis: aankleedkussens, badje, wieg, commode, Bugaboo, box, kleertjes: check.
Ik: check? Ja, en? Check je vrouw!

Oproep gemist: sukkel!
Vals alarm: hoe is het? “Ik heb het wel een beetje gehad met wachten”…
Spijker op zijn hoofd, onrust komt er rustig aan.

Lutje P nog steeds de codenaam, maar voor hoe lang?
Zal toch langzaam verdwijnen… als sneeuw voor de zon.
Wat zal men vinden van zijn echte naam?

Belangrijker: sneeuwt het als hij komt?
Geboren worden in de sneeuw, een echt winterkind…
Gaat gewoon gebeuren: waarheid of dwaasheid?

"Dwaarheid"..., Pietje Paulusma maar eens bellen.

Oud en Nieuw aan de Oude Gracht

2008-01-01T13:07:00.000+01:00

Veel geluk in 2008...

2008-01-01T13:04:00.000+01:00

Driehonderdvijfenzestig dagen,
Om het geluk dit jaar te vinden.
Maar laat u zich nou niet opwinden,
Als het dan nog moet komen dagen.

Want wanneer de tijd verstreken lijkt,
Wordt u als Fogg met een dag verrijkt.

Drie kerstclichés

2007-12-21T15:05:00.000+01:00

Vandaag ben ik eigenlijk de gehele dag op pad. Van A naar E, met de drie voorspelbare tussenstations. Ik voel me behoorlijk belabberd, maar vertrouw op mijn stoelverwarming en de nodige arbeidsvitaminen van de radio. Radio 3FM welteverstaan, met het programma “Serious Request”, de veel te dure jukebox voor het goede doel zullen we maar zeggen. De kerstgedachte anno 2007, geld geven voor het horen van je favoriete lied (maar vooral ook je naam) in de ether. Het levert een tsunami aan requests op.

Dit jaar betreft het goede doel drinkwater en de ambitie om dit overal in de wereld zuiver aan te kunnen bieden. Terwijl dit voor de tiende keer wordt uitgelegd staar ik naar het flesje Evian dat ik net voor 2 euro (1% van de prijs voor een waterpomp) heb gekocht. Het staat halfvol voor me in de excentrieke bekerhouder - een optie buiten het basispakket - van mijn dashboard. Je hebt wel eens van die momenten waarop je je bijna clichématig schuldig voelt over je welzijn: “Nederland is het Wassenaar van de wereld”, klinkt het plotseling door mijn boxen. Rob Stenders kan er wel om lachen, ik knik bevestigend.

Terwijl ik door de waterrijke polder verder rijd, wordt mijn schuldgevoel vervangen door een andere gedachte. De klanken van het nieuws, ieder half uur hetzelfde maar zojuist met een nieuwe melding, doen mij opschrikken. Een automobilist is op de ringweg van Amsterdam door een vallende wandplaat om het leven gekomen. Ik probeer me het drama voor te stellen. Daar zit je dan, in je kooi van Faraday, nietsvermoedend file te rijden op de A10. Eigenlijk is er (na de bunker in Osdorp) geen veiligere plek op aarde. De geborgenheid van een auto met gordijn-airbags, centrale vergrendeling en kreukelzone tijdens een slakkengangetje van 30 km/h, kent zijn gelijke niet. En dan, net op het moment dat je jezelf volledig Bokitoproof voelt, valt er een plaat van een paar ton op je dak. De kwetsbaarheid van ons bestaan, Hans Teeuwen had het niet beter kunnen bedenken.

Ik snuit mijn reservezakdoek vol en druk de radio uit, het nieuws over de Hells Angels kan me zo vlak voor de kerst wel gestolen worden. De revanche van het OM - in de zaak tegen scootercollega Holleeder - volgt immers snel. Dan zie ik eindelijk de afslag. Nadat ik het winterse landschap in mij heb opgenomen neem ik me voor de radio pas na 26 december weer aan te zetten. Geef mij dit jaar maar een witte clichékerst. Een lang weekend met vrienden en familie zorgeloos cocoonen. De komende dagen laat ik mijn auto ook maar staan denk ik.

Haakse bergen

2007-12-19T11:01:00.001+01:00

De strijd tussen Veenoord en Noordlaren,
Om het jaarlijkse recht van eerste ijs,
Kent voor de tweede keer op rij geen prijs,
Daar ze hen in Haaksbergen voor waren.

Hoe kan men, wellicht kunt u dit zeggen,
Een ijsbaan in steil gebergte leggen?

Puf daddy

2007-12-14T16:16:00.000+01:00

(maar vooral mommy)

Heb je ooit wel eens 10 dikke buiken bij elkaar gezien? Wellicht op Koninginnedag bij de kroeg om de hoek, maar daar heb ik het niet over. Tien mooie dikke buiken, met trots gedragen, zwangere buiken. Voor mij was het afgelopen woensdag een “first-timer”… We liepen het gebouw binnen en kwamen een parade van moeders in spe op hun weg naar buiten tegen. Het gaat hier inderdaad over zwangerschapsgymnastiek en die ene les waar de mannen mee mogen (of moeten), ook wel pufles geheten. Lees verder om te weten hoe een man het beleeft:

Daar zit je dan. Iedere zwangerona (zoals mijn vrouw lieflijk door een vriendin wordt genoemd) kent de andere al, maar wij mannen kennen natuurlijk nog niemand. De zaal is ineens gevuld met een overdosis testosteron. Onbewust scant ieder van ons alle dames van top tot teen af om geheel objectief vast te stellen dat de vrouw naast je toch het mooist (zwanger) is. “Een beetje hypocriet” zul je denken. Dat vond ik van sommige mannen ook inderdaad.

Het is überhaupt een rare situatie, waar kerels enigszins onzeker van worden. En wat ga je als (Nederlandse) man dan doen? Grappen maken inderdaad. Deze breken het ijs en zorgen ervoor dat je wat hoger in de puflesroedel uitkomt. Voorspellingen als: “Onze kleine smurf wordt natuurlijk op 12 januari om 2 uur geboren”, waren niet van de lucht. Een klein mannetje in de kring tegenover mij beschrijft de bevalling van zijn eerste kind met zoveel geestige details dat de daad op zich nog meer tot een kunst wordt verheven dan voorheen. Ik ben nu op mijn gemak en houd mijn grap “Hi, my name is Rutger and I’m an alcoholic” maar op zak. Voorlopig is onze alfaleider bekend.

De daadwerkelijke groepsleider neemt het vanaf daar over. In haar derde zin geeft de fysiotherapeute aan 3 kinderen op 3 totaal verschillende manieren op de wereld te hebben gezet. Een slimme zet, die haar meteen standing geeft in ons gezelschap. (Je hoeft immers ook niet van je oma te horen hoe je de harde schijf van je laptop moet formatteren). Vervolgens krijgen we een slideshow te zien van de geboorte van een spierwit kind uit een even zo witte baarmoeder. Ik heb nooit geweten dat Bernini zich zo gedetailleerd met de in- en uitwendige spildraai bezighield! Het zijn in elk geval duidelijke en realistische plaatjes, van ontsluiting tot aan hechting. Toch krijg ik bij de laatste slides het gevoel dat ik een boek aan het lezen ben waarvan de verfilming zonder overleg met de schrijver gaat plaatsvinden. Maar misschien komt dit ook wel door de vele verhalen die vanuit de groep worden gespuid, door andere ervaringsdeskundigen.

Aanvankelijk denk je nog: “ja ja, lekker interessant die huis-, tuin- en keukenverhalen van je” of “laat het ons lekker zelf uitvogelen” (alsof het hier gaat om een fotografiecursus), maar al gauw probeer je er je voordeel mee te doen. Deze les is met geen enkele andere les, die ik tot dusver heb gehad, te vergelijken. Menig middelbare school docent - die ik het leven heb zuur gemaakt - zou jaloers zijn op de toewijding van deze klas.

De theorie zit er op en we mogen aan de slag. De vorige keer dat dit aan ons werd verteld, ging ik daaropvolgend 18 meter onder de zeespiegel achter barracuda’s aan en vice versa. Maar deze keer is er geen ontsnapping mogelijk. Vanuit de veilige kring worden we verzocht de gymzaal in te gaan. Ook hierin wordt schrijnend duidelijk welke echtparen hier al eerder zijn geweest en welke niet. Links naast ons en schuin tegenover ons worden van huis meegenomen handdoekjes op matten gelegd waar ook nog eens zonder schoenen op wordt gestapt. Ineens realiseer ik me dat ik vanochtend een paar sokken met minimaal één gat erin heb aangetrokken. Nadat ik mijn vochtige leren zolen op de rode mat heb geplaatst merk ik tot mijn geluk dat ik niet de enige ben. We gaan door het oog van de naald.

Nu iedereen onderuitgezakt tegenover elkaar zit begint het staren weer van voren af aan. Ik tuur naar buiken, sommige breed en andere puntig. Zonder het te willen kijk ik net iets te lang naar de borsten van mijn overbuurvrouw om me stiekem af te vragen of ze nu al in hun voor borstvoeding volgroeide vorm zijn… Een begrijpende maar indringende blik van mijn seksegenoot daar vlak achter doet hier abrupt een einde aan komen. Daarmee is mijn aandacht meteen weer gericht op onze juf.

“Nu komt het dan”, zegt ze met een (door haar zelf) onovertroffen glimlach. Het onderdeel waar de les haar naam aan ontleent: puffen, of liever gezegd meepuffen. Door alle indrukken ben ik volledig vergeten waar alle grappen voorafgaand aan de les over gingen. Puffen, het ritme, inademen en in 7 keer uitademen, met als ezelsbrug: “altijd is Kortjakje ziek” of het nog vrolijkere “deze wee komt nooit meer t’rug”. We leren ons bewust te worden van ons ademen. Meepuffen is alleen nodig als je vrouw het ritme helemaal kwijt is. “Dat gaat mijn vrouw natuurlijk nooit gebeuren”, hoor ik alle andere mannelijke leken met mij denken en hopen. Om de volgende gedachte: “toch fijn dat ik nu wel ongeveer weet wat te doen” stilzwijgend voor ons te houden.

Met Kortjakje in mijn hoofd bedank ik de juf voor haar onvergetelijke les en loop ik met mijn zwangerona en haar lotgenoten de trap af naar de uitgang. Je voelt dat deze saamhorige groep voor altijd uit elkaar gaat vallen en denkt aan alle avonturen die iedereen na vanavond staan te wachten. Het moment van afscheid wordt nog even uitgesteld omdat de deur op slot zit. Onze alfaleider heeft zijn roedel nog even bij elkaar. Maar mijn late grap: “ik zal Mirna even vragen om de deur te ontsluiten”, doet ook daaraan een einde toekomen.

Buiten verstomt ons lachen en is er de bewustwording… nog 4 weken… (en 2 uur).

Beugelbekkie

2007-11-28T22:07:00.000+01:00

Aaaaahhh… open! Ik was even vergeten hoe die macho-plop na het openen van een beugel ook weer klonk. U begrijpt al: Grolsch is niet ons huismerk als het om normale pils gaat. Mijn opa en oma hadden en hebben altijd deze flessen, alleen al qua inhoud eerste keus voor de bovengemiddelde bierdrinker, maar daar ben ik kennelijk alweer een tijdje niet geweest.

Ter inleiding: ik ben buzzer (zie buzzer.nl) en test af en toe nieuwe producten. Deze krijg je voordat ze op de markt komen gratis thuis gestuurd, onder de voorwaarde dat je je mening daarover mailt. Omdat ik al een rapportage reminder voor deze campagne had gekregen, besloot ik mijn schrijfdrang te combineren met de plicht.

Gek eigenlijk, de obsessie die je als kind - als beugelbekkie - voor de fles met het witte dopje had, is eigenlijk altijd bij mijn grootouders gebleven… Stiekem slokjes nemen, het tuitje van de dop aftikken en andere illegaliteiten. Ben ik hier dan alleen jeugdherinneringen aan het ophalen? Neen. De grote Buzz-kit met maar liefst 8 van deze bruine kegels bracht ze letterlijk en figuurlijk weer bij ons in huis. Heb ik me dan alleen hiervoor deze Buzz-poll ingebluft? Ook niet. Ten eerste was het geen bluffen, want ik drink graag speciaal bier, zoals bock, lentebock en trippels tot ik er dubbel van zie. Witbier en wanneer ik in Duitsland ben (hefe) Weizen staat ook hoog op deze lijst. Ten tweede omdat ik met name gecharmeerd ben van speciaal bier van de tap, en dat heb ik het niet over zo’n ordinaire thuistap. Lekker na het werken of sporten, tijdens een mooi gesprek aan de bar. Maar goed, niet elke kroeg heeft het Duitse witbier van de tap en dan bieden flessen dus een goede uitkomst!

Dat brengt mij meteen (of “eindelijk” voor de marketing manager van Grolsch) bij mijn eerste reactie op de Weizen-campagne van de Twentse brouwer. Een waarachtig wit gat in de markt. Wit is geen Weizen en vice versa. Ik denk dat hiermee een latente vraag van aanzienlijke omvang zou kunnen worden beantwoord. Laat het ‘m daar in de marketing nou net om gaan! Je moet misschien heel even je calvinistische gevoelens onderdrukken: een echte puritein zou kunnen zeggen dat “je het Duitse bier in het land van herkomst moet houden”. Maar dat is toch niet meer van deze tijd. We horen de Fransen ook niet klagen over het Duitse wijnaanbod? Slecht voorbeeld, Fransen klagen altijd, maar u begrijpt wat ik bedoel. Het is veel zinvoller om Grolsch Weizen Dunkel eens te vergelijken met het aanbod van onze oosterburen. De beugel is alweer een tijdje open en de fles inmiddels bijna leeg, dus een kleine analyse ben ik u inmiddels wel verschuldigd…

Mooie kleur, lekker troebel, precies goed. Helemaal uitschenken, de beschrijving is helder. De smaak: goed in balans, een zuurtje (citroen) en wat caramel. Al met al een lekkere traktatie. Maar er is een “maar”. Voor een Dunkel vinden wij het bier aan de lichte kant. Voor de duidelijkheid: wij zijn ik nu hier achter mijn laptop en mijn vader, oom, broer en ik vorige week. Wij concludeerden toen al dat de meeste Duitse (Dunkel) Weizens zwaarder zijn, soms wat te zwaar en bitter, maar toch. Je krijgt het gevoel dat de Grolsch Weizens ietwat toegankelijker zijn gemaakt om een groter publiek aan te spreken. Een massa waar ik stiekem ook toe behoor, want ik moet laagdrempelig aan mijn lang gehalsde glas kunnen komen (lees: de kroeg om de hoek of de Albert Hein daarnaast). Ik kan hier dus wel stellig gaan verklaren dat het allemaal meer Duits en zwaar moet, maar volgens mij is dit toch niet de bedoeling. Het is en blijft een lekker goedje… en die beugels blijven fascineren.

Grolsch Weizen Dunkel is geen typische Duitser, maar al helemaal geen Hollands wit biertje. Het zit er ergens tussenin. Wat ons betreft een toevoeging op het landelijke bieraanbod, zonder dat je dat six-packje in Duitsland hoeft te laten staan tijdens je vakantie.

Zum Wohl!

PS Ik zet mijn verhaal ook op mijn hyves-blog, dus die 8 drinkers die je met 8 flessen Weizen kan buzzen worden vergezeld door een kleine 300 nieuwsgierige lezers...

PPS Geef hieronder jouw mening over Weizen!

Englishman in Italy

2007-11-21T13:34:00.003+01:00

Englishman in Italy

I was drinking a latte macchiato,
She was enjoying her fresh gelato,

In a place called Nizza Monferrato,
Five minutes from our small chateau.

The goal was to find tasteful tomato,
To accompany our steak and potato.

We got directions for a local mercato,
Somewhere close to this bancomato.

That news seemed to melt her gelato,
So before I could say scusato,

We hopped in our small automato,
And I never finished my macchiato.

Geplaatst in DAG (8)

2007-11-13T13:23:00.000+01:00

Ik kwam er net toevallig achter dat het stuk over drugstesten voor Alcoblowbilisten (dank voor deze suggestie AJ) vandaag in DAG is geplaatst. Alleen de titel is aangepast, niet zo gek. Wellicht was "Lange fuikfiles door drugstest" beter geweest.

Mijn foto's

2007-11-13T11:33:00.000+01:00

De laatste maanden zijn hier niet meer zoveel foto's terug te vinden. In mijn ogen leiden al te veel plaatjes af van de tekst waar het om gaat en omgekeerd behoeven goede foto's geen uitleg maar juist de fantasie van de aanschouwer. Omdat in de tussenliggende tijd wel veel plaatjes zijn geschoten, heb ik de meest interessante in drie webalbums ondergebracht. De links hiervoor vind je hieronder en hiernaast in de sidebar. De inhoud van deze mappen - en de mappen zelf - zullen aan constante verandering onderhevig zijn. Omdat ik nooit uitgeschoten (en uitgeschreven) raak en omdat er maar zo een nieuw genre bij kan komen... Reacties en suggesties welkom! Op datzodoende, picasa of datzodoende[a]gmail.com. Veel kijkplezier gewenst.

Mensen en Dingen

Water, Licht en Lucht

Natuur en Gastronomie

BOB de Blower

2007-11-08T09:29:00.000+01:00

BOB moest het al stellen met één of geen drankje, wanneer hij met zijn vrienden op stap was. Over een paar jaar, na de invoering van de drugstest is het ook afgelopen met het spuitje, blowtje of snuifje. Een tripje op de snelweg behoort dan écht tot de verleden tijd, dankzij apparaatjes die ons speeksel screenen op drugs. Beetje kort door de bocht?

Ook in het land waar veel drugs worden gedoogd is de mogelijke combinatie van gebruik en verkeer straks ondenkbaar. Het CDA wil zelfs nu al drugsfuiken uitgezet hebben. Daar zijn dan wel drugstesters voor nodig. Erg handig natuurlijk, maar niet zonder nadelen. Ten eerste moeten ze nog worden besteld en beproefd. Dit kan ons nog even aan het lijntje houden, hoewel het schijnt dat Martina Hingis en Britney Spears graag aan het onderzoek mee willen werken. Verder is het bekend dat de handhaver een kleine 10 minuten per bestuurder zoet zal zijn. U snuift het al, dat worden lange fuikfiles. Het is maar de vraag of de dienstdoende de nacht zonder amfetamine doorkomt. Is er dan geen andere aanpak mogelijk?

Vroeger werd men bij het opsporen van alcomobilisten (wat is hier het drugsequivalent van?) beoordeeld op gedrag, de manier van praten en het lopen over een rechte lijn. Succes gegarandeerd, hoewel een gabber die zijn kaken niet meer van elkaar kan halen en helemaal strak staat van de pillen nog wel eens met de hakken over de sloot kon gaan. Misschien moeten we inspelen op het gevoel van de consument, het zijn immers geen koude kikkers of Cold Turkeys. Maar dit kan het kabinet niet alleen bewerkstelligen. Verkeersorganisaties kunnen een injectie geven, door BOB niet alleen als Onbeschonken te presenteren, maar ook als Ongesnoven en Ongespoten. Autoproducenten kunnen zich na de ingebouwde blaastest verder onderscheiden met een armscanner op prikgaatjes. Ja, zelfs de cocaïneboeren in Colombia kunnen een rol spelen, door bijvoorbeeld een gele sticker (zoals bij slaapmiddelen) op hun zakjes te plakken.

Met ieders neus dezelfde kant op kan BOB straks gewoon weer BOB zijn. Dan is het gedaan met drugs en verkeer. Alhoewel… waar ging die film "Traffic" ook weer over?

Vegapillen?

2007-11-07T10:30:00.000+01:00

Bloggen en bovengemiddelde interesse in geneesmiddelen gaan soms samen. Hieronder een prikkelend bericht van een vriendin, waarop ik het niet kon nalaten te reageren:

Post
Eind vorige week stond er een groot stuk in de nrc next over het reilen en zeilen van een groot vlees verwerkingsbedrijf. Het schijnt namelijk tamelijk ingewikkeld te zijn om als westerling de juiste velletjes (lees darmen) van de hemaworst en rookworsten uit een bak gevuld met darmen te vissen. Daarom heeft het bedrijf besloten om de fabriek in het Aziatische gedeelte van de wereld te vestigen. Daar hebben de dames zulke dunne en lenige vingers dat het een peulenschil is om de darmpjes eruit te vissen. De gedachten kan ik begrijpen maar er bekruipt mij toch enig gevoel van lompheid door...
Verder in het stuk werd mijn verbazing aangesproken. Het bedrijf verzekerde dat hun visie dier en milieu vriendelijk is. Want er was namelijk geen sprake van restafval. Er werd niet overbodig dieren resten weggegooid. Nee het restafval, werd verkocht aan andere bedrijven. Zo worden de restanten in de medicijnen, zoals pijnstillers verwerkt.
Dat zette mij aan het denken. Voor een collega had ik pompoensoep gemaakt. Helaas kon dit heerlijke goedje niet door de persoon gegeten worden omdat het bouillonblokje wat ik had gebruikt niet dierproductvrij zou zijn. Immers er stond niet op de verpakking geschikt voor vegetariërs. Deze persoon neemt wel geregeld pijnstillers. En nu vraag ik mij af....er wordt inderdaad geen vermelding op de farmaceutische producten geprint over de het al dan niet nuttigen van de pilletjes en de vegetarische visie.
Is het nog mogelijk om als vegetariër je visie te kunnen hanteren met de producten van vandaag?

Reactie
Er zijn nog maar heel weinig geneesmiddelen met dierlijke ingrediënten. Dat komt niet door vegetariërs - of veganisten - maar door de gekke-koeienziekte (BSE). Prionen, infectueuze eiwitten uit restanten van dierlijk materiaal, kunnen bij de mens de ziekte Creutzfeldt-Jacob veroorzaken. Dat heeft een ware revolutie teweeg gebracht: alle geneesmiddelen met hulpstoffen van dierlijke komaf, moeten extra testen ondergaan. Voor de fabrikanten betekent dit veel extra handelingen, verklaringen (verantwoordelijkheid) en kosten. Er wordt dus om maatschappelijke en financiële redenen eigenlijk geen geneesmiddel meer ontwikkeld met stoffen van dierlijk materiaal.
Behalve natuurlijk de zogenaamde "niet-chemische" of natuurlijke preparaten. Deze ondergaan ten eerste geen registratieprocedure, waardoor er van alles aan natuurlijk goed in kan worden gestopt (dus ook dierlijk goed). Ten tweede worden ze niet gecontroleerd gebruikt of voorgeschreven, ze zijn vrij verkrijgbaar. Hierdoor zullen vegetariërs die ook niet van "chemische troep in hun lichaam houden" (en waarom zou dit een kleine groepering zijn?) het vrij vertaald met de darmen van de hond van hun (Aziatische) buren moeten doen.
Mocht men nou twijfelen over de samenstelling van geneesmiddelen, dan is dat met een simpele vraag aan de balie van de apotheek op te lossen. Alle (hulp)stoffen zijn getest en bekend. Het betreft hier immers geen frikadellen.
Ergo: als een vegetariër als een ware vegetariër door het leven wil blijven gaan, dan kan hij of zij het maar beter bij normale medicijnen houden.

Rutger Smith

2007-11-02T09:46:00.000+01:00

Rutger Smith

~

Ik heb een bijna naamgenoot met faam,
Net als ik getrokken uit Groningse klei.
Bij hem wellicht iets harder dan bij mij,
Het scheelt 40 kilo en de langere naam.

Zijn kogel gaat mijn discus ruim voorbij,
Maar denk niet dat ik me hiervoor schaam.
Want zijn roem treft mij totaal geen blaam,
De ‘h’ draagt ongezien aan mijn naam bij.

Als hij wordt genoemd bij Studio Sport,
Na het halen van zilveren of gouden plek,
Is het of ze mij bedoelen en denk ik kort:

Dat door oude bekenden op onbekende stek,
Een paar seconden aan mij gedacht wordt.
Ik aan hen, voor ik een zender verder trek.

~

Rutger Smit

Link gedicht

2007-11-01T09:34:00.000+01:00

Noem het verslaving, beschaving of raar ding,
Het internet is booming en ik ben linked in.
Ik klets bij met expats op I-Phone of Skype,
Chat veel op MSN, een voortdurende hype.

Noem het verslaving, beschaving of raar ding,
Het internet is booming en ik ben linked in.
Mijn connecties bij LinkedIn groeien snel,
Zoals mijn columns bij Meedoen op DAG.nl.

Noem het verslaving, beschaving of raar ding,
Het internet is booming en ik ben linked in.
Ik ben een Buzzer met status hyperactief,
Plaats mijn Toovs en ook die van mijn lief.

Noem het verslaving, beschaving of raar ding,
Het internet is booming en ik ben linked in.
Ik begin nu met Facebook, voegt wat toe,
Van 300 Hyvevrienden word ik nooit moe.

Noem het verslaving, beschaving of raar ding,
Het internet is booming en ik ben linked in.
Mijn account op Myspace, waar ik op inlog,
Verwijs ik naar de posts op mijn eigen blog.

Noem het verslaving, beschaving of raar ding,
Het internet is booming en ik ben linked in.
Ik heb een camera voor filmpjes en plaatjes,
Op Youtube en Picasa veel hits en praatjes.

Noem het verslaving, beschaving of raar ding,
Het internet is booming en ik ben linked in.
Soms ren ik weg, neem de laptop niet mee,
Maar in geval van nood heb ik nog de PDA.

Geplaatst in DAG (7)

2007-10-31T11:03:00.001+01:00

Op de valreep nog een geplaatste column in oktober. Het originele bericht
"De definitieve einduitslag" is met wat aanpassingen terug te vinden op pagina 16. De titel is uitgebreid, zij het niet hinderlijk. Daarnaast valt het schrappen van de rijdende-rechter-grap op. Hierdoor loopt het verhaal, hoewel in iets andere context, een stukje beter. Dat is op zichzelf weer grappig!

Moet er nog Mouton zijn?

2007-10-29T10:32:00.000+01:00

Mooie column van een Belg over een passie die we delen: wijn... in dit geval een erg bijzondere. Op Brusselmans-achtige wijze wordt beschreven welke afwegingen een wijnliefhebber kan maken wanneer hij voor zijn baas een paar kistjes Mouton-Rothschild (één van de duurste wijnen uit de Bordeaux) moet ophalen. Klik hier.

De definitieve einduitslag

2007-10-24T13:29:00.000+02:00

Dit sportpleonasme pure sang is eigenlijk zo gek nog niet. Want het lijkt erop dat steeds meer belangrijke evenementen pas achteraf worden beslist. Denk hierbij aan de Tour de France en de Formule 1. Zelfs Olympische medailles zijn niet meer veilig. Heeft het nog wel zin om naar een rechtstreekse uitzending te kijken, als de winnaar in de rechtbank wordt uitgeroepen?

Afgelopen weekend werd het wereldkampioenschap Formule 1 beslist. Zo leek het althans. Want het verliezende team McLaren gaat in beroep tegen de uitslag van de laatste race waarin Ferrari won. De details over deze rechtzaak zijn minuscuul en irrelevant, maar desondanks reden genoeg voor een lange en saaie rit. Ferrari mag de kurk weer even in de veel te grote champagnefles zien te krijgen. Het laatste woord is aan de rijdende rechter.

Ex-Tourwinnaar Floyd Landis weet daar inmiddels alles van. Formeel heeft hij de gele trui van 2006 tot deze maand in zijn bezit gehad, maar vanwege zijn slepende dopingzaak is het tot dusver bij een strakke gele boxer gebleven. Nadat deze hem een ruim jaar heeft gekneld in de rechtbank, is hij zijn trui alsnog kwijt. Perreiro heeft de Tour gewonnen! Voor de één komt de ereronde op de Champs-Elysées te laat, voor de ander is het nu tijd om in beroep te gaan.

Het kan dus nog even duren. Vergeet niet, atlete Marion Jones heeft haar Olympische medailles pas na 7 jaar (Sydney 2000) weer ingeleverd! Hebben we hier het geduld nog wel voor? Je kunt voor dergelijke evenementen immers geen sportzenderabonnement meer afsluiten. De uitslag is pas bekend als je goedkope instapjaar ruimschoots is verlopen. Sterker nog, de kans is groot dat die zender tegen die tijd alweer uit de lucht is.

Het wordt er ook niet leuker op voor de gokkers onder ons. Net wanneer je denkt dat jouw dark horse heeft gewonnen, blijkt het 2,5 gram te veel aan maanzaad te hebben gegeten. Natuurlijk zal er voor de rechter worden getwist over de exacte hoeveelheid, waardoor je nog hoop mag hebben. Een creatieve bookmaker zou hier overigens wel weer geld in kunnen zien. Vul een datum in vanaf nu tot 2010 en win: “Wanneer volgt de definitieve einduitslag?”

Geschokt

2007-10-22T16:11:00.000+02:00

Mensen blijven toch rare wezens. Neem nou James Watson, “uitvinder” van het DNA, Nobelprijswinnaar en raswetenschapper. Iemand die onomstotelijk heeft bewezen dat wie of wat we zijn vastligt in onze genen. Iemand die in mijn ogen nooit genoegen zou nemen met aannames of andermans ongegronde mening. De objectiviteit zelve? Deze man houdt er racistische denkbeelden op na.

Watson, directeur van het Cold Spring Harbor Laboratory in New York, is op non-actief gesteld. De reden hiervoor is een reeks discriminerende uitlatingen, van welke de laatste er kennelijk één te veel was. Hij hoopte dat ieder ras qua intelligentie gelijk zou zijn, maar zei dat iedereen die ooit met zwarte werknemers te maken had gehad, zou weten dat dit niet waar was. Daarvoor liet Watson zich ook al negatief uit over vrouwen en homoseksuelen. Naast het racistische karakter van deze opmerking, kan men het toch ook niet als erg wetenschappelijk classificeren?

Nobelprijswinnaars onderscheiden zich over het algemeen met beweringen die zijn gebaseerd op harde feiten, vaak voortkomend uit eigen onderzoek. De Nobelprijs is na het bijschrijven van Al Gore misschien wat gedevalueerd, maar toch, het betreft hier een illuster rijtje mensen wier opvattingen uiterst serieus worden genomen. Iedereen is het erover eens dat Watson samen met medeontdekker Francis Crick in 1962 terecht is opgenomen in deze groep. Negen jaar daarvoor hadden ze immers met het DNA aangetoond dat onze blauwdruk zich in deze databank van eiwitten bevindt.

Daarna is Watson ongetwijfeld nog veel meer over het DNA te weten gekomen, misschien de locatie van het gen voor donkere ogen of huidskleur? Het zou me niets verbazen. Maar hij nooit heeft bewezen dat het negroïde ras inferieur is aan het blanke, intelligentie staat dus los van het ras. Het DNA is op essentiële onderdelen in principe gelijk. Verschillen daarin worden alleen gevormd door die van mens op mens, niet die van ras op ras. Watson haalt vrij vertaald zijn eigen ontdekking onderuit.

Ik ben geschokt. Het lukt me niet om een voorbeeld te vinden van eenzelfde soort tegenstrijdigheid. Wat beweegt deze wetenschapper om zich zo racistisch en ongefundeerd uit te laten? Ik heb er geen verklaring voor. Het zit hem blijkbaar in de genen...

2 voor 1

2007-10-17T15:05:00.000+02:00

Humor ligt op straat... en op de toonbank van de Etos:

Uscita Rita

2007-10-16T12:35:00.000+02:00

Deze titel, Italiaans voor “Uitgang Rita”, leek mij wel op zijn plaats. De VVD, haar voormalige partij, liet zich immers ontlokken tot politieke machtspelletjes waar Berlusconi zelf nog een puntje aan kan zuigen. Rita Verdonk domineerde het binnenlandse nieuws de afgelopen tijd als geen ander. Is het nu voorbij met de media-aandacht of breekt er een nieuw hoofdstuk aan? Misschien is het tijd voor een sabbatical…

Nadat ze had aangekondigd verder te gaan als eenvrouwsfractie (een nieuw woord?) gaf Verdonk aan zich te beramen over haar toekomst. De kans is groot dat Den Haag hierin een grote rol blijft spelen. Zo zinspeelt men onder andere op een Wilders-achtige partij, het wordt dringen op rechts, maar er zijn legio mogelijkheden. Wellicht herrijst de “Rooie Rita” van de vorige eeuw wel ergens vlak voor de verkiezingen? Je weet het nooit met haar. Voor hetzelfde geld slaat ze de handen ineen met een imam om een moslimpartij op te richten. Wat moet je doen als de “wereld aan je voeten ligt” en je de vrijheid hebt om te gaan en staan waar je wilt? Om te komen tot de juiste keuze zou ik haar een sabbatical adviseren.

Een jaar waarin ze alles op een rijtje kan zetten. Dat kan in Nederland, bijvoorbeeld als bewoner van de Gouden Kooi, om de boel een beetje op te zwepen. Voor je het weet heeft ze alle overige gasten op straat gezet. Dan zijn we wel van deze irritante soap af, maar daarmee is het pauzejaar nog niet voltooid. Die tijd kan worden gevuld met reizen: met een zeilboot single-handed de wereld over, recht door zee uiteraard. De eerste tussenstop wordt natuurlijk Ivoorkust. Om het leiderschap alvast te oefenen zou ze interim-coach (een Amsterdamse vinding) kunnen worden van het Ivoriaanse voetbalelftal waarin de bijna-Oranjespits Salomon Kalou, een oude bekende, inmiddels schittert. Dan moet ze zich wel even laten naturaliseren. Over haar natuurlijk overwicht maak ik me trouwens minder zorgen dan over die taaie inburgeringcursus van Ivoorkust. Die media-aandacht zal dus wel blijven, maar ze is gewaarschuwd: “Uscita” betekent namelijk ook afgang.

Zelf

2007-10-09T00:15:00.000+02:00

Het voetbalseizoen is weer in volle gang. Ook als u niet van de sport houdt, kan een avondje kijken een hoop vertier opleveren. Dat komt door het taalgebruik van de verslaggevers. Niet alleen hun prachtige voetbalclichés, waarvan imitaties het op feestjes altijd goed doen, maar ook de manier waarop ze ons hun subtiele mening aan je willen overbrengen. Iets waar we in het dagelijkse leven nog wel iets aan zouden hebben? Het woord “zelf” speelt hierin een belangrijke rol…

Voetbalclichés zijn ons – zoals het woord aangeeft – al bekend. “Sparta uit… altijd lastig” heeft het ook dit weekend weer goed gedaan. Maar het commentaar tijdens wedstrijden heeft nog veel meer in zich. Luister eens mee met Evert ten Napel bij Studio Sport. Deze man is tijdens sommige wedstrijden zo enthousiast dat er zich een spel in het spel ontpopt. Ik zal het proberen uit te leggen.

Normaal gesproken staan er twee teams op het veld, twee keer 11 man sterk. Elk team heeft zijn uitblinkers, iedere supporter kiest zijn ster. Twijfelaars worden door Evert een handje geholpen. Deze doorgewinterde commentator heeft zoals u en ik zijn eigen favorieten. Gedurende zijn verslag maakt hij dat aan ons duidelijk door vanuit het niets het woord “zelf” achter een spelersnaam te zetten, u heeft het misschien wel eens gehoord: “Daar komen ze weer, aan de bal… Seedorf zelf”.

Het klinkt volstrekt normaal, maar eigenlijk is het volslagen ridicuul. Het is alsof die andere 10 spelers helemaal niets op het veld te zoeken hebben en Evert’s ster het klusje in zijn eentje zou kunnen klaren. Maar het maakt een wedstrijd een stuk aantrekkelijker. Bij ons thuis worden er avonden gevuld met weddenschappen welke speler wanneer “ zelf” mag zijn. Geloof me, een bloedeloze 0-0 is nog nooit zo leuk geweest!

Wellicht zou deze term het ook goed doen buiten het veld. Misschien is het iets voor de collega’s van het Journaal? Het “Iran uit… altijd lastig” kennen we zo langzamerhand wel. Maar welke robuuste verdediger van de vrede kan de kick-and-rush van Bush nou tegenhouden? U raadt het al… Balkenende zelf.

Piemonte

2007-10-05T11:04:00.000+02:00

Toen je nog niet geboren was en in de buik zat van je moeder, waren we met z’n drieën in Piemonte. Je was erbij maar had erbij moeten zijn, zo mooi... Groene heuvels in de zon, overrijpe druiven als hangende robijntjes tussen de licht verdorde bladeren en schitterende plaatsjes die je alleen maar aantreft in Italië. Wandelend naar San Marzano di Oliveto troffen we een weg die bezaaid was met walnoten. We hebben er een zak vol van geraapt om er thuis een mooie taart van te bakken. Het uitzicht vanaf het dorpje reikte tot de besneeuwde toppen van de Alpen. Je papa maakte foto’s van wijnranken die in het oneindige bij elkaar kwamen, en van trossen van heel dichtbij.
Maar de mooiste plaatjes waren van je mama en jij… Eén hand op jou en één in het haar, zoekend naar haar zonnebril, die ze altijd kwijt was. Die week in Piemonte leken er wel drie, heel vreemd. Weet je wat helemaal raar is? Toen is toen helemaal niet, maar nu. Nu, nu jij nog in de buik van je moeder zit…

Italië

2007-10-03T23:25:00.000+02:00

Italië

~

Vroeger een land na Zwitserland,
Zij het wat drukker op de straat.
Voor mijn broer en mij interessant,
Slechts om de auto's en het ijs,
Campings, zwembaden, het strand.
Italianen zelf vonden we maar raar,
Druk gebarend met hun hand,
Waarmee ze aaiden door ons haar.
Nu is het mijn vakantieland,
En verheugen we ons elke reis,
Op eten in dat kleine restaurant,
De wijn, de mensen, het gepraat.
Want dat gaat hier hand in hand.

~

Geplaatst in DAG (6)

2007-09-17T11:36:00.000+02:00

Afgelopen vrijdag is het sigarettenrookverhaal gepubliceerd onder de naam: "Spuitbus met het wondermiddel Fag Ash". Zie voor de website-versie dag.nl/meedoen of klik het plaatje hieronder.

Spuitbussen met sigarettenrook

2007-09-14T09:25:00.000+02:00

Vanaf juli volgend jaar gaat de peuk uit in de Nederlandse horeca en moeten de stamgasten buiten blauwbekken. Anti-rookorganisaties kunnen na jarenlange strijd eindelijk de vredespijp te voorschijn halen. Maar ze blijven, net als de tegenstanders van het verbod, nog steeds olie op het vuur gooien. Daardoor staan kranten dagelijks vol met opmerkelijke rooksignalen, bijvoorbeeld over het wondermiddel “Fag Ash”.

De horeca zit na de aankondiging van het aanstaande rookverbod in zak en as en stuurt brandbrieven over het komende omzetverlies. Alle middelen die een rookultimatum kunnen voorkomen, of op zijn minst uitstellen, worden ingezet. Deze zaak vraagt immers om publiciteit en daarom wordt overwogen om ook het verbod op het boek “Mein Dampf” aan te vechten. Maar tot op heden is de achterban hierover nog in meerdere kampen verdeeld.

Het idee komt waarschijnlijk uit één van de coffeeshops in ons land, waar de plannen van volgend jaar wel zijn geweerd. Coffeeshoppers mogen, in tegenstelling tot gasten van tenten waar daadwerkelijk koffie te krijgen is, naar believen door blijven roken. Blijkbaar verwacht men hierdoor juist in plaatsen als Terneuzen een enorme toeloop van rokers. Hoe verklaar je anders het bericht dat coffeeshops in die gemeente binnenkort met verkeersborden worden aangeduid?

Ondertussen schermen rookvrije redenaars met recente resultaten uit Groot-Brittannië, waar sinds het rookverbod het aantal hartaanvallen met bijna 20% daalde. Dat mag dan wel zo zijn, maar de echte britse “barfly” zou die procentjes in een slok en een teug omruilen voor de ouderwetse geur van sigarettenrook. Gelukkig heeft men hier ook wat op gevonden, namelijk een spuitbus met “Fag Ash” (peukas). Het spul wordt door een caféhouder in Birmingham met groot succes gebruikt.

Het bestaat echt, sterker nog, het gerucht gaat dat dit de horeca daar gaat redden. Dit moet er ongeveer op het etiket staan: “Spuit vlak voor het openen van uw zojuist schoongemaakte kroeg deze bus helemaal leeg, vooral aan de bar en rondom de stamtafel”. Of deze Eau de Fume volgend jaar in Nederland ook een succes wordt valt nog te bezien. Neem de proef op de som door in juli zelf eens in een kroeg rond te neuzen!

Septemberlicht

2007-09-07T12:10:00.000+02:00

Septemberlicht

Als een zoeklicht schijnend over onze wei,
Komt de zon vanochtend vroeg weer door.
Zij het wat valer dan de maand hiervoor,
Laag hangend, maar tussen de wolken vrij.

Wellicht is het de spiegeling die ik bekoor,
Reflecties van bomen, blad en natte klei,
Of de lange schaduw hier tegenover mij,
Typisch september, zeg ik zonder gehoor.

Dan knipper ik twee keer met mijn ogen,
Want het witte schaap en het groene gras,
Worden één geheel langs deze zonnige as,
Het lijkt wel of de kleuren elkaar opzogen.

Als ik nu zou beweren dat het lente was,
Weet zelfs dit schaap dat ik heb gelogen.

Geplaatst in DAG (5)

2007-09-04T10:04:00.000+02:00

Vandaag sta ik weer in DAG! Graag openslaan op bladzijde 17 in de Albert Hein of natuurlijk in de trein. Het thema van de DAG is ook Wikipedia, naar aanleiding van dit stuk en de recente media aandacht.

Wiki-journalistiki

2007-08-30T17:53:00.000+02:00

Eens in de zoveel tijd komt er bericht langs die je altijd bij zal blijven. Dan onthoud je niet alleen het nieuws zelf, maar ook het moment waarop je er mee werd geconfronteerd. De vuurwerkramp in Enschede en de Champions League overwinning van Ajax in 1995 zijn hier voorbeelden van. Waar was jij toen je begreep dat Mabel haar Wikipagina had aangepast? Ik weet het nog precies.

In het huidige ‘hot-or-not’ tijdperk kan het er soms raar aan toe gaan. Wikipedia is ‘hot’, nog wel inderdaad, want er is niet veel voor nodig om in de enige andere categorie te vallen. Het is inmiddels publiek geheim dat deze encyclopedie uit één groot foutenfestival bestaat. Zo erg zelfs, dat de oprichters van deze online-Frankenstein hebben besloten om een nieuwe ‘foutloze’ en concurrerende site te gaan maken. Ondertussen zit Wikipedia met de gebakken peren (toets dat voor de grap eens in, resultaat: pizza?). De oplossing wordt in dergelijke gevallen vaak gezocht in sappige publiciteit. Natuurlijk is Mabel, met haar majestueuze manoeuvres, een prachtig doelwit. Ik was net alle rommel in huis een beetje achter kastdeuren aan het smijten - we kregen gisteravond bezoek - toen mijn oog op het krantenbericht viel. Mabel klust bij als redactielid van haar eigen Wikipagina.

Mocht ik hierboven de indruk hebben gegeven dat het nieuws op zich mij schokte, dan is dat verkeerd. Juist het feit dat deze daad de krant haalt is onvergetelijk. Het bijwerken van je pagina is immers dagelijkse praktijk. Multinationals als Shell en Philips doen niet anders. Wikipedia zou Mabel eigenlijk dankbaar moeten zijn voor het terugdringen van foute informatie op haar pagina. Ik vraag me trouwens af of er geen IP-adres privacy zou moeten zijn? Kennelijk bestaat zoiets niet. In plaats daarvan binden ze haar aan de publicitaire schandpaal. Voor mij is daarmee elke Wikipagina verdacht. Misschien heeft Britney er onlangs nog een paar rehab-bezoekjes, curieuze kapsels of snelheidsovertredingen verwijderd? Voor hetzelfde geld heeft Sarkozy vorige week nog een onderkinnetje van zijn Wikifoto weggewerkt? Eén ding is zeker: dit nieuws zal de encyclopedie achter onze kastdeuren niet halen.

Rondje voor Dennis

2007-08-21T14:05:00.000+02:00

Dennis van Scheppingen is gestopt. “Nou en...” zullen velen denken, want een echte tennistopper is hij nooit geweest. De kans is groot dat u deze informatie, tijdens het lezen van het sportnieuws, niet eens heeft opgenomen. Voor mij was dit bericht juist het meest opvallend. Ik ken Dennis niet en ik ben voor hem een volslagen onbekende. Onze levens lopen mijlenver uiteen, maar er is één moment geweest waarop ze elkaar kruisten...

Het zal ergens halverwege de jaren ’80 zijn geweest.’s Ochtends om 6 uur werden mijn ouders door de tennisbond met vriendelijke druk verzocht om zoonlief die dag nog af te leveren op een groot toernooi. Voor ik het wist was ik samen met mijn moeder in onze blauwe Polo onderweg naar het zuiden. Er was iemand uitgevallen en wij hadden “het privilege” om hem te vervangen. Hoewel ik in de Noord-Nederlandse selectie zat, bleek mijn jeugdige tenniscarrière tot dan toe nog niet erg succesvol. Dit was een buitenkansje.

Een paar honderd kilometer en een klein uurtje later zat het avontuur er alweer op. Mijn leeftijdsgenoot Van Scheppingen had me welgeteld 3 games gegund. Hij trakteerde ons op een drankje (toch nog een beetje waar voor het benzine- en inschrijfgeld) en we gingen weer naar huis. Hij zou het toernooi winnen en later als professional nog 11 internationale Challenger toernooien. U begrijpt dat ik hem daarin nooit meer ben tegengekomen.

En nu, in dezelfde week waar ik als dampende dertiger mijn eerste (regionale) toernooi win, houdt hij ermee op. Dat is voor één van ons in elk geval een grappig detail. Ik heb me wel eens afgevraagd hoe het zou zijn gegaan als ik Dennis destijds een drankje had kunnen aanbieden. Echt realistisch - of relevant - is het natuurlijk nooit geweest. Zelfs een revanchepartij leek onwaarschijnlijk. Maar na zijn afscheid van de professionele tour is die kans weer toegenomen. Misschien dat ik hem over een paar jaar, na een slopende seniorenpot, toch nog met een rondje bier kan verblijden.

Geplaatst in DAG (4)

2007-08-15T11:35:00.000+02:00

Vandaag in DAG op bladzijde 15, klik en zoek de 7 verschillen (aanpassingen redactie) met het origineel! De titel is ditmaal ongewijzigd ;o)

Noordpoolnieuws

2007-08-14T08:46:00.000+02:00

Wat denken die Russen eigenlijk wel? Als we een vlag neerzetten op de zeebodem van de Noordelijke IJszee dan is de Noordpool geannexeerd? Krijgen we na de wapenwedloop in de jaren ’80 nu een vlaggenwedloop? De vlaggenproducenten zullen hun garen hier als nooit tevoren bij spinnen! Met een beetje mazzel is de Amerikaanse vlag op de maan inmiddels vergaan, dus wordt het hoog tijd dat Poetin daar ook zo’n driekleur laat planten. Ik vrees alleen dat het ook zo’n oerdegelijke metalen vlag gaat worden, eentje die zogezegd wel een meteorietenregenbuitje kan hebben.

Verder krijg ik er een beetje een Albert Hein-gevoel bij: iedereen krijgt 5 hamsterstickers en plakt een sticker op zijn of haar gewenste artikel. Afrekenen bij de kassa en niet sjoemelen met andermans stickers. Heeft Rusland zo langzamerhand niet zijn stickertjes opgemaakt? We kunnen wel raden hoe er op deze vraag in Tsjetsjenië wordt geantwoord. Sterker nog, deze doorzichtige politiek werpt ons ver terug in de tijd. Het doet me denken aan Afrikaanse koningen die na het zoveelste geschil hun land op het oog onderverdelen. Het doet me denken aan de manier waarop de VOC zijn bemanning ronselde. Arme sloebers dronken voeren, desnoods nog een tik met een knuppel geven en kort daarop laten tekenen. Anno 2007 kan iets waar je een tik opgeeft toch niet zomaar van jou zijn?

Misschien zijn die Russen daar op 4.200 meter diepte nog wel een VOC-wrak tegengekomen? Moskou zou de hint niet hebben begrepen denk ik. Canada en Denemarken evenmin, want die zijn ook al Noordpoolplannen aan het smeden las ik. Militaire bases op een pool: wanneer je als generaal daar naartoe wordt “gepromoveerd” dan moet je je echt zorgen gaan maken. Verder spelen de Noord-Amerikanen met de gedachte om er allemaal Canadese esdoorns te plaatsen, om de ijskap met vallende Maple Leafs te bedekken. Deze schijnen de steeds warmer wordende aarde ook nog eens goed te isoleren. De Denen hebben op hun beurt aan Rasmussen gevraagd om daar zijn volgende training te agenderen, niet in de gele maar in een roodwitte trui. Daarmee zowel zichzelf als zijn landgenoten een grote dienst bewijzend.

Op badslippers de bajes in

2007-08-13T16:49:00.000+02:00

Veel voortvluchtige criminelen proberen over de grens hun veroordeling te ontlopen. Justitie en politie laten niet langer met zich sollen en hebben de internationale jacht geopend. Het Team Executie Strafvonnissen (TES) kreeg een grenzeloze “licence to catch”, niet “to kill”, zoals je bij de E van Executie nog even zou kunnen denken. Na de aankondiging van deze 007’s met losse flodders, besefte ik pas wat ons onlangs op een Franse camping was overkomen…

Naast Ajax-talent Wesley Sneijder ontvluchten er ook een hoop veroordeelde criminelen ons land, al dan niet met 27 miljoen euro op zak. Het lijkt wel of Bokito tijdens deze vakantiemaanden de enige thuisblijver is. Want wij waren ook op pad en werden zo onwetend getuige van het eerste TES-succes. Nog versuft van de rode wijn konden we ondanks de hitte eindelijk eens goed uitslapen, totdat we merkten dat er aan onze tent werd gerommeld. Door het ventilatieluikje kon ik net het gele nummerbord van een dikke Mercedes bespeuren. Hollanders dus, maar het zou nog erger worden.

Onze buurman bleek – net als Sneijder - in de kleine ruimte zeer creatief. Met oogstrelende souplesse wist hij zijn caravan met dubbele as tot op een halve meter van onze tent, zij het over een scheerlijn, te parkeren. Gezien zijn niet al te sympathieke uitstraling besloot ik het er maar bij te laten. Het zou toch onze laatste dag op deze camping zijn. Een paar uur later kwamen we hem met een jonge blonde weer bij het zwembad tegen. Ik was halverwege de Franse sportkrant l’Equipe toen het begon.

Vanuit mijn ooghoeken zag ik twee mannen in donkerblauw pak aan komen snellen in zijn richting. Vlak voordat ze bij hem waren probeerde hij met een ferme duik aan de overkant van het lange maar smalle bad te komen. Deze impulsieve daad kwam hem, vanwege de hoge rand aan die kant van het bad, duur te staan. Hij kon niet uit het water komen en gaf zich over. Het ging allemaal zo snel dat we het incident ’s avonds alweer waren vergeten. Alleen de geknapte scheerlijn herinnerde ons nog aan onze voormalige buren. Pas in Nederland drong het door. Een foto in de krant met twee geridderde TES-leden en een boef op badslippers deden het kwartje vallen. De volgende pagina vertoonde een lachende Sneijder in zijn witte shirt met rugnummer 7.

Toen was er spam...

2007-08-09T16:34:00.000+02:00

Elke dag komt er naast de reguliere post in mijn box een verschrikkelijke bult onzin binnen. Vroeger, zonder onze computers, hadden we toch geen last van aanbiedingen voor perverse pillen - die je prestatie in bed zouden verbeteren - en overtallig geproduceerde Zwitserse klokjes? Niet voor te stellen! We betalen een hoge prijs voor ons electronische gemak. Surfen en mailen is prachtig, maar spaar mij die spamellende.

Wij dertigers kennen de wereld nog van voor het digitale tijdperk. Prachtige spamloze jaren brachten we door op het grasveldje voor ons ouderlijke huis. Samen met ons groeiden internet en e-mail op. Tegenwoordig maken we dagelijks gebruik van de bijkomende voordelen. Wat een mooi medium voor luie, aandachtsbehoevende en in alles geïnteresseerde mensen zoals ik! Het schijnt dat ik daarin niet erg uniek ben. Want we brengen complete werkweken door achter ons scherm, vinden vrienden terug op Hyves die we na jaren negeren uit het oog waren verloren en zoeken naar gadgets en informatie die we niet nodig hebben. Zoals wel vaker, beste LCD-buis-kinderen, kleeft er ook aan nadeel aan: spam.

Toen was er spam, daar hadden we nog nooit last van gehad. Probeer het toch eens te plaatsen in onze vroegere methodes van corresponderen. Het is als het legen van je brievenbus en halverwege de oprit de klep weer op en neer horen gaan, “Ja en Nee” reclamestickers ten spijt. Het is als een postduif die elke dag weer dwars door de ruit van je woonkamer vliegt, of een postkoets die diepe sporen in je voortuin achterlaat. Het is als een telegraafpaal die zo hard zingt dat je ‘s nachts geen oog meer dicht doet. De enige remedie lijkt het ergens terugtrekken in een flatje en de hele boel dichtspijkeren, maar dat is niet erg gezellig. De vertaalslag naar het spamprobleem van deze tijd is navenant: eruit met die kabel! Helaas is dat voor deze webjunk een brug te ver.

Er is nog een optie: spammers intensiever opsporen en na ontmaskering harder aanpakken. Ik twijfel, want ik kan het u niet kwalijk nemen als u mijn columns ook voor spam aanziet…

Geplaatst in DAG (3)

2007-08-03T09:31:00.000+02:00

Voor de tweede keer deze week een stuk in DAG... de eerste sportcolumn! Oorspronkelijk "Tourhelden" en - iets ingekort - te vinden op bladzijde 17 in DAG van 3 augustus 2007.

Geplaatst in DAG (2)

2007-08-01T09:49:00.000+02:00

Het EO-verhaal is vandaag in DAG op pagina 15 te lezen! Met een door de redactie aangepaste titel: "Feestelijke voorstelling in de EO-kantine". Haal de krant zelf bij de AH, check de website of lees (klik) de scan hieronder...

EO censureert evolutie

2007-07-31T10:20:00.000+02:00

Hopelijk moet u bij het lezen van deze titel ook even achter uw evolutionair steeds kleiner wordende oren krabben. Het is echt waar, biologe Gerdien de Jong kwam onlangs op evolutie.blog.com met deze schrijnende ontdekking. De EO doet er alles aan om de groep Darwin-ontkenners, ironisch genoeg een uitstervende soort, zo groot mogelijk te houden. Door ze te desinformeren, censuur van de eerste orde. Het moet ongeveer zo zijn gegaan…

Naarstig op zoek naar nieuwe kijkers koopt de EO alle “Attenborough-tapes” van de BBC. Alles loopt zo gesmeerd als een vis met pootjes. Volgende week zal de eerste uitzending van The Life of Mammals te zien zijn! Ter gelegenheid van dit heuglijke feit is er een groot scherm geplaatst in de kantine. Het hele personeel is uitgenodigd. Dan begint het, prachtige muziek, een aankondiging en meteen overweldigende natuurbeelden. De stemming zit er lekker in, het lijkt wel een jongerendag. Bijna de gehele inhoud van Noach zijn ark wordt vertoond. Het engelse commentaar van Sir David Attenborough zelf is ook goed te volgen.

Maar waar heeft hij het nu ineens over? Dinosaurussen? Knip! Meer dan een miljoen jaar geleden? Knip! Chimpansees onze naaste verwanten? Knip! Voorlopers van de moderne mens? Stop! De directeur sprint naar een microfoon en preekt snel voor eigen parochie: “Dames en heren, wegens problemen met het geluid zijn we helaas genoodzaakt deze voorstelling te beëindigen. Wij doen er alles aan om deze voor de tv-uitzending van volgende week te hebben verholpen.” Dat betekent dus overuren voor de technische (censuur) dienst.

Een rusteloze zondag, een zucht en een vloek verder is iedereen blij met het resultaat: Het Leven van Zoogdieren! Met als hoogtepunt de schepping van het dierenrijk, vanaf heden te zien op Nederland 1. U zult begrijpen dat ik voor dit verknipte werk niet thuis blijf. Ik ga nog liever mammoeten zoeken in het Siberische ijs of condooms verkopen in het Vaticaan. Maar ik kan u wel vertellen dat ik erg benieuwd ben naar de volgende feestelijke voorstelling in de EO-kantine!

Twee streepjes

2007-07-27T17:43:00.000+02:00

Twee streepjes

Eén streepje dat een tweede leidde,
Even die twijfel: is het echt waar,
Dan omhelzen we elkaar dus maar.
Dit beeld veranderde ons getijde.

Het is niet zozeer het streepjespaar,
Als wel de betekenis van beide.
De verwachting die ons verblijdde,
Met testen waren we al weer klaar.

Pas weken later kregen we door,
Hoe vanuit een abstract gegeven,
Wij straks met zijn drietjes leven.
Dat is wel iets concreter hoor!

Toch heb ik hier nu opgeschreven,
Met testen blijft u een streepje voor.

~

Rutger

De ideale vakantie?

2007-07-27T13:14:00.000+02:00

Waar gaan we dit jaar heen? Het is letterlijk een luxeprobleem, maar wel ééntje die kan leiden tot een hoop wikken en wegen. Commercie en media springen daar graag op in. We worden overspoeld met de mooiste aanbiedingen, voor ver weg en dichtbij. Zomercolumns uit zonnige oorden en weersvoorspellingen voor elke lullige Costa doen de rest. Toch blijft het een lastige keuze.

Er zijn grofweg drie mogelijkheden: Europa in, een intercontinentale vlucht pakken of in eigen land blijven. Gaat u niet op vakantie? Lieg dan alstublieft! Want u moet natuurlijk wel iets interessants te vertellen hebben in de rij bij de Albert Hein. Overigens lijkt deze rij tijdens de vakantieweken alleen maar langer te worden, maar dat ter zijde.
Vakantie in Europa, vooral zuidwaarts, is vaak garantie op mooi weer. Pietje Paulusma en Marjon de Hond zijn het erover eens: “Geen wolkje aan de horizon in Bulgarije en de zon maakt overuren in Andalusië.” Deze idyllische beschrijvingen hebben natuurlijk een grote aantrekkingskracht. Daarmee komen we gelijk bij de keerzijde. Wat te denken van overvolle vliegvelden (het zijn recorddagen op Schiphol) of overboekte charters die het hele continent bezetten! Massaal op pad gaan met de auto resulteert weer in zwarte zaterdagen. De ergste moeten nog komen, dan weet u het vast. Gezellig in de file, tijdens een hittegolf, de raampjes open en ouwehoeren met honderdduizenden lotgenoten. Mocht het al niet zwart zien van de auto’s dan zorgt een bosbrand daar nog wel voor.
Thuis blijven kan natuurlijk ook! Even een weekje bijkomen in een huisje in Friesland. Wel even oppassen dat er geen uit koers geraakte vrachtschepen naar binnen komen zetten. U kunt ook ergens de tent opzetten, op een Waddeneiland of misschien op de Veluwe. Lekker met een doorweekte pleerol over de camping langs allerlei (bier)kratkastelen manoeuvreren.
Nee, toch liever verder weg? Dat kan, maar in Amerika word je binnengehaald als de eerste de beste crimineel en elk jaar Azië of Afrika is wat eentonig. Hierbij een vierde mogelijkheid: wat dacht u van een andere planeet? Nog even en we kunnen sandboarden op Mars of hiken op de Maan. De eerste vluchten zijn helaas iets vertraagd door het ontploffen van een daarvoor benodigde raket. Verder moeten er nog een paar alcoholistische astronauten worden ontslagen, maar daarna gaan de lijnen echt open.
De ideale vakantie? De keuze is aan u, alvast een fijne reis gewenst!

Tourhelden

2007-07-26T13:19:00.000+02:00

De Tour is dood… leve de Tour! Sinds de tweede helft van de vorige eeuw overleeft het grootste Franse sportevenement het ene schandaal na het andere. Zondaars en winnaars wisselden elkaar af, of bleken één en dezelfde persoon. Als sportfan heb ik daar ongeveer 25 jaar van mee kunnen “genieten”. Heldendaden inspireren en wil je kopiëren. Tijdens een potje voetballen willen we allemaal Ronaldinho zijn, dat is helder. Maar als welke renner moet ik nu de Maarnse berg op?

Het is zomer, juli 1989, de tijd waarin mijn vakanties nog oneindig lang leken te duren. Mijn vader en ik hebben net onze racefietsen schoongemaakt en de ingevette kettingen weer om de tandwielen gelegd. De Tour is immers al begonnen! Onze eigen Breukink heeft de proloog gewonnen en zelfs het geel gedragen, terwijl Theunisse onderweg is naar de bolletjestrui. De zon schijnt en we besluiten om onze zojuist “gesoigneerde” fietsen te gaan testen. In het kielzog van mijn vader voer ik een interne strijd: ben ik nu Breukink of toch favoriet LeMond? Theunisse is geen optie, niet vanwege zijn uiterlijk, maar om zijn mogelijke “gebruik” in de Tour van het afgelopen jaar.
Een paar weken daarvoor was de keuze veel eenvoudiger: de extroverte Becker versloeg ijskonijn Edberg in de finale van Wimbledon en ik deed het op onze plaatselijke tennisbaan nog eens dunnetjes over. Maar het racket is al lang weer opgeborgen en ingeruild voor een racefiets. Halverwege ons rondje om het Lauwersmeer verliest mijn chauvinisme het van de gele trui van LeMond. Kort daarop neem ik, zoals het een echte Tourwinnaar betaamt, de kop in de volle wind over.

Het is zomer, juli 2007, vorige week voerde ik nog een discussie met mijn vader, hij vond het hele wielrennen geen bal meer aan: “één grote dopingshow”. Ik stelde dat een beetje doping “er nou éénmaal bij hoorde” en dat dit in de zogenaamde heldenjaren van Zoetemelk – waar we allemaal voor de buis zaten - ook al zo was. De discussie verstomde in een sur place. Nu, een week later moet ik hem toch gelijk geven, elke winnaar blijkt een zondaar. De spanning is weg, er zijn geen echte helden meer. Zijn ze er ooit wel geweest?
Ze zeggen wel eens dat mannen hun leven lang kinderen blijven, gevoed door een onschuldig enthousiasme. Kijkend naar mezelf kan ik me daar grotendeels in vinden, als het om de beleving van sport gaat al helemaal. Het is echter de vraag of de Tour de France dergelijk enthousiasme nog verdient? De Tour is zijn onschuld kwijt. De Tour is dood… leve de Tour, maar mijn vader en ik moeten onze ketting nog invetten.

Rosé

2007-07-13T00:51:00.000+02:00

Het is donderdag 12 juli 2007, 7 uur in de avond en ik ben net door een lokale stortbui vanuit de auto mijn huis in gerend. Pak nat, tas nat en dit weer meer dan zat. Normaal gesproken moet je in deze tijd van het jaar ergens achter een koele fles rosé zitten! In de stad of op het strand een beetje koekeloeren naar wat er allemaal voorbij komt zullen we maar zeggen. Tijdens deze overpeinzing start ik bijna onbewust mijn computer op. Vandaag nog een leuk thema op Dag.nl? Topless zonnen: ja dus…

De computer ratelt door en ineens zie ik een foto van een halfnaakte Froukje de Both-achtige verschijning ergens op een zonnig Hollands strand. Heel even wil ik achter me kijken, voel me toch een beetje een voyeur, maar kijk dan verder. Want er is meer! Een gelijk geklede dame op een badlaken, lezend, geen glossy maar een boek. Niet alleen mooi maar ook nog eens intellectueel, grap ik in mezelf. Zal de zomer dan toch nog komen? Op de achtergrond twee gasten die – toevallig of niet – tot halverwege de torso zijn afgesneden. Ik neem aan dat iedereen wel door heeft in welke richting de rest van het lichaam is gedraaid?

Ik ben er heilig van overtuigd dat het antwoord op de vraag “bikinitopje aan of uit” in deze foto is opgesloten. Ik probeer me in te leven in die twee kerels. Wat is er naast het feit dat ze bijna zijn gehalveerd nog meer vreemd? Dan weet ik het: ze gaan echt niet voor de romantiek of gezelligheid een wandeling op blote voetjes maken. Alsof ze daar onder dit wolkenpak ook zouden lopen? “Hi Willem, hoe laat zien we elkaar bij strandpaal 10? Zelfde tijd als vorige week?”. Vergeef mijn generaliseren, maar dat gaat echt niet gebeuren.

Willem en zijn metgezel hebben dan wel wat beters te doen hoor ik ze bijna zeggen. Hun ommetje wordt pas echt leuk als er “hier en daar nog wat valt te zien”. Uit angst dat ik blijf hangen in deze eenzijdige gedachte, dwing ik mezelf om de meest voor hand liggende ja’s en nee’s op een rijtje te zetten. Ik faal. Het blijft bij banale grappen over wie wel en wie niet het topje uit mag doen, het blijft bij vrijheid van kledingsuiting en het spel van zien en gezien worden. Het is donderdag 12 juli 2007, bijna 9 uur in de avond en ik krijg ineens ontzettend veel zin in een glas rosé.

(foto: DAG.nl)

Global Gore-tax

2007-07-10T16:56:00.000+02:00

Vandaag op DAG.nl/Meedoen:

De aarde warmt op, dat hebben we zo langzamerhand wel begrepen. Zowel de politieke als de reguliere thermometer slaat rood uit. In het heetst van de strijd gaan supersterren en uitgerangeerde politici zich er ook mee bemoeien. Het zal niet lang meer duren voordat men al zijn euro’s bij de deur in een collectebus kan gooien. Deze hype heeft de status hittegolf namelijk nog niet bereikt. Jammer voor Jantje Beton, focus op aarde, ijsbergen en zon!

De feiten lijken voor zich te spreken, ik geef u een Top 5: 2005, 1998, 2002, 2003 en 2004. Dit zijn niet de jaren waarin Lance Armstrong de Tour de France heeft gewonnen, maar de vijf warmste jaren wereldwijd sinds 1900. Daarvoor hebben we overigens nog een mini-ijstijd doorgemaakt van 1650 tot 1850. Sindsdien is het kwik alweer aan het stijgen. Dus de stijging loopt al wat langer dan de hieraan gekoppelde CO2-trend. Daarnaast zijn er critici die menen dat de aarde nog “bijkomt” van deze kleine ijstijd - die vanzelf weer kan optreden - en dat het CO2-effect nihil is. Al Gore behoort niet tot deze groep.

Niet alleen Moeder Aarde, maar ook Vader Aarde (want zo mogen we Gore wel gaan noemen) zit er de laatste jaren warmpjes bij. De ietwat gegroeide runner-up voor het Witte Huis is tegenwoordig helemaal “hot”. Allereerst was er de documentaire, toen de media-aandacht, en als klap op de milieuvriendelijke vuurpijl het Live Earth concert, met als gevolg nog meer aandacht. De boodschap luidt: “Save Our Selves” (SOS). Zoals bij veel kreten kun je dat op verschillende manieren opvatten. Zo zou men het ook kunnen interpreteren als het startpunt van een nieuwe race naar het presidentschap. Met Global Warming als inzet uiteraard: “Read my lips, global Gore-taxes”…

Hoe dan ook, sinds zijn campagne heeft men het erover in Amerika en dat is al heel wat. Supersterren springen hier de laatste tijd graag op in, getuige de rijk gevulde podia op 7-7-7. Zo lang ze maar blijven zingen en niet vervallen in voorgekauwde “warme aarde praatjes”. Actrice Cameron Diaz heeft de oplossing trouwens al aangereikt: doe de kraan uit bij het scheren van je benen. Briljant! Als dat nog niet genoeg is weet Formule 1-coureur Christijan Albers ook nog wel een goede maatregel. Gewoon na het tanken met slang en al de weg op rijden, pech voor de volgende klanten. Brandstof besparen doe je zo! Deze milieuvriendelijke actie kost Albers weliswaar zijn carrière, maar een dergelijke idealist kan natuurlijk altijd nog schitteren in de huis-aan-huis collecte.

What a night...

2007-07-05T12:39:00.000+02:00

Prachtig verhaal van een deense vriendin:

"Hi Rutger,

Simply have to tell you this story about what happened last night!

I woke up at 3 am by the sound of our front door being unlocked! Half asleep I looked at the alarm clock which showed 03-something and thought it was J. who had opened the front door, maybe because he'd heard some noise in the staircase. But no, the man was lying fast asleep by my side!

I simply don't know what happened in my head, but I got out of bed, ran to the front door, and stood face-to-face with a middle-aged guy who had unlocked the door with my keys, which I apparently had forgotten i the lock when coming home late yesterday evening (will never forget that again after this!).

So picture this: Yours truly (panties and a top only ;-)) yelling "HEY!!! What the hell are you doing here?" The intruder got so scared that he stumbled back into the staircase, while giving me my keys, and at the same time saying "Sorry! Sorry! Where does Torben live?". "Downstairs," I answered, slamming the door.

Now J. was awake, and we heard the guy unlocking some other door, and then no more. J. checked if there was anything going on at the back of the house, but no, and I opened a window facing the street. And there, at the front step were 2 police officers. They asked if I had called them (I hadn't), but it turned out that it was the family living downstairs to us, who had called, because the guy had tried to get into several apartments.

The police officers checked both the front and the back of the house - nothing - and finally rang the door bell of the above mentioned Torben's apartment.

He was of course very confused and heavy with sleep, but when we all explained the situation, he said: "Oh, that must have been Charles", he pronounced it "sjar-less" in old fashioned working class Danish, so it sounded very funny, "he is from Bornholm". As if that explained anything! Bornholm is - as you probably know - an island in the Baltic... And while this happened, Charles was already fast asleep on the sofa in Torben's living room - he didn't even notice the police officers ;-)

We all got a good laugh, also the police officers, and got back to bed, though we had a little difficulty falling asleep again. This morning J. of course asked me what I would have done if it had been a burglar - I have absolutely no idea, hit him I guess, I'm pretty handy with my fists ;-)

Have a nice day :-)
A"

Misa en haar maatjes

2007-06-29T10:34:00.000+02:00

Vandaag op DAG.nl/Meedoen naar aanleiding van de stelling

"Waar is het Nederlandse tennis?":

Twee weken nadat halfbroer Richard had aangekondigd te stoppen met tennis betrad een klein meisje van 14 jaar het heilige gras van Wimbledon. Haar naam was Michaela (Misa) Krajicek en zij deed wat hij deed: winnend van de baan stappen. Het jeugdtoernooi zou ze niet winnen, maar haar (voor)naam was gevestigd. Ruim een jaar later won ze de US Open voor junioren. Sindsdien zitten we met smart te wachten op een grote doorbraak…

Het Nederlandse tennis ligt namelijk al geruime tijd op zijn gat. Het Daviscup-team – ofwel het Oranje met rackets – ligt uit de wereldgroep en toernooizeges op de tour blijven uit. Hierdoor is de media aandacht voor tennis en Wimbledon anno 2007 tot een dieptepunt gedaald. Zo heeft sportzender RTL5 zijn studio op het Londense tennisterrein maar verpatst aan Belgische collega’s, die zacht gezegd de laatste jaren iets meer successen gewend zijn dan wij. Tot overmaat van ramp heeft NOS teletekst het gebruikelijke aantal toernooipagina’s gehalveerd!

We missen de chauvinistische verslagen van Jantje Siemerink en Marcella Mesker. We missen die spannende kwartfinalepartijen in Grand Slams: Sjeng Schalken of Paul Haarhuis op onmogelijke tijden “live” vanuit de Australian en US Open. We missen de groene knieën van Richard Krajicek na zijn triomf op Wimbledon. Waar is de powerservice van Brenda Schultz en de gebalde vuist van Martin Verkerk? Waar zijn onze tennishelden? Het is aan Misa en haar maatjes…

Nieuwe successen moeten komen van een nieuwe generatie tennissers. Is die er dan? Ja, want aan talenten ontbreekt het niet in ons land: Thiemo de Bakker verloor deze week in het mannentoernooi maar won vorig jaar het jongenstoernooi van Wimbledon, waar een jaar eerder Robin Haase finalist was. Antal van der Duim stond ook al eens in de finale van jeugdig Roland Garros. Bij de dames in ons land staat Misa op eenzame hoogte. Geen van allen hebben ze die stap naar de internationale tennistop nog kunnen zetten, de jeugdige Krajicek zat er af en toe het dichtst bij.

De verwachtingen in Nederland zijn echter hoog gespannen. Het besef daarvan zou onze jonge tennistop wel eens kunnen remmen, we moeten ze de ruimte geven. Een doorbraak kan komen uit een goede combinatie van coachen, geloof en geluk, maar bovenal geduld. Vooralsnog is het “meejuichen” met onze Zuiderburen. Het kan nog wel een paar jaar duren voordat Misa of één van haar maatjes in een Grand Slam meedoet om de hoofdprijs. Troost u, broer Richard was ook een laatbloeier.

Een ode aan Marco

2007-06-27T12:02:00.000+02:00

Vandaag op Dag.nl/Meedoen:

We kunnen nu éénmaal niet zonder, discussie hoort bij Oranje. Nederland is immers vanaf 1889 de beste voetbalnatie ter wereld en moet dat ook tot het einde der tijden blijven. Dat kan alleen maar als niet goed presterende coaches meteen worden vervangen door mogelijk betere. De meest gescandeerde naam van het moment is natuurlijk Foppe de Haan.

Helaas heeft het verleden bewezen dat bovenstaande ver van waar is, als het tenminste gaat om onze mondiale voetbalprestaties. Coaches verslijten gaat daarentegen vrij aardig. Dikkie bedankt voor niks, Don Leo wat zonde! Louis is na Libregts onze grootste fout en Frank kon het in eigen land ook al niet waarmaken. Guus staat nu op een voetstuk, maar o wee als hij het nog een keertje probeert… En dan is daar ene M. van Basten, van godenzoon veranderd in levenslustige golfer om geheel onverwacht uit een droom wakker te worden als serieuze voetbalcoach. Men dacht dat hij als speler al een bizarre carrière achter de rug had, inmiddels wordt zijn nieuwe leven als bondscoach ook al in meerdere talen verfilmd.

Hoewel dit een ode zou moeten zijn, ga ik het hier niet hebben over Marco’s volley in de EK-finale van 1988 of zijn omhaal tegen Den Bosch. Het schuivertje tegen de Duitsers laat ik ook volledig buiten beschouwing. Het gaat hier om de beste man als coach. Heel Nederland liep met hem weg, van Johan Derksen tot Jan Mulder, fans van Groningen tot Vlissingen en van buitenwijk tot grachtengordel. We presteerden onder de maat op het WK en daarmee kwamen de breukjes in de bast. Het ongelukkige verlies tegen Portugal werd opgevolgd door een paar relletjes, de media blazen links en rechts wat op en het vonnis is voltrokken.

Kan het ook zo zijn dat We op dit moment gewoon geen goede ploeg hebben? Het is al een hele prestatie dat Oranje onder van Basten nog geen kwalificatiewedstrijd verloren heeft! Men vergeet snel en heeft het alleen maar over ons spel. Zouden onze jonge jongens (van Foppe’s Oranje onder de 21) niet nog een jaartje nodig kunnen hebben om de wereldtop aan te kunnen? Ik denk het wel. Coaches krijgen daar meestal geen tijd voor, zelfs van Basten niet, maar geen enkele andere coach gaat deze ploeg sneller op een hoger plan brengen dan hij. Zijn missie is het EK van 2008 in Oostenrijk en Zwitserland, heb vertrouwen en steun Marco! Alleen daarna kun je de vergelijking met de Haan maken, niet nu. Foppe for president! Ik vind het allemaal prima, zo lang hij maar buiten Oostenrijk en Zwitserland blijft.

Geplaatst in DAG

2007-06-01T17:25:00.001+02:00

Als je nog tijd hebt vandaag, loop dan even naar de Albert Hein, pak een gratis DAG en sla de krant open op bladzijde 19... de stelling van de DAG was: "Huisdieren kan je eten", panelleden mochten reageren.

Voor de scan zie/klik hieronder:

Het oorspronkelijke verhaal op DAG.nl:

Huisdieren op z'n Hollands

Huisdieren kan je best eten… Deze stelling lijkt zo ridicuul dat we het antwoord wel in het uiterste moeten zoeken. Daarom gaan we er voor het gemak maar van uit dat alle hondstrouwe DAG-lezers massaal voorstander zijn van een huisdierendieet. Een enkele vegetariër daargelaten, want als je nu geen koeien eet ga je volgende week niet aan een cavia beginnen. Verder is heel Nederland voor: huisdieren op het menu! Exit karbonade en kipkerriesalade! En nu?

Ondernemers zullen hun vingers er bij aflikken, voor hen is dit een schat aan kansen. Zonder al te veel mogelijke patenten te onthullen denk ik hierbij aan een McCat of een McCanary, franse frietjes erbij, helemaal het einde! Helaas is er iemand in de vorige eeuw al zo slim geweest om een Hot Dog op de markt te brengen. Niet getreurd, er zijn nog genoeg andere kansen, zoals een nieuwe Jamie Oliver: “De poedelnaakte chef” met “Huisdieren op z’n Hollands”. Een fikse reclamecampagne eroverheen en oogsten maar.

Voordat we letterlijk de hond in de pot gaan vinden moeten er nog wel een aantal kattensprongen worden gemaakt. Waar gaan we al die huisdieren zo snel vandaan halen? Niemand gaat namelijk het mes in zijn eigen gedomesticeerde veestapel zetten. Zonder gedegen aanbod is men eerder geneigd om die rotkat van de buren, die het steeds op de vuilniszak heeft voorzien, aan het spit te rijgen. Elke keer als ik een rondje loop met onze hond - een zeer smaakvolle duitse herder - kom ik wel een boom tegen waarop een missende Poekie of Pluis wordt afgebeeld. Als deze huisdierenhetze verder uitbreekt zal er in ons land geen stronk meer onbedrukt zijn. Verder voorzie ik trouwens ook een behoorlijke toename in burenruzies.

Voordat ik mijn stem uitbreng ga ik geloof ik eerst nog maar even een blokje om…

Martin Verkerk: ééndagsvlieg?

2007-05-29T11:45:00.001+02:00

Deze week zullen we het zien: de laatste pot van Martin Verkerk of de eerste van zijn tweede tennisleven. Juist op de plek waar in 2003 zijn roem ontstond, kan Martin Verkerk aan de hele wereld bewijzen dat zijn vlucht in de tenniswereld nog niet voorbij is.

Het Nederlandse tennis ligt zacht gezegd op zijn gat. Het Daviscup-team – ofwel het Oranje met rackets – ligt uit de wereldgroep. Onze jongens en meisjes breken geen potjes meer. We missen die spannende kwartfinalepartijen in grand slams, tot diep in de nacht Schalken of Haarhuis zien vlammen op de Australian en US Open. We missen de chauvinistische verslagen van Heintze Bakker en Marcella Mesker! We missen de groene knieën van Kraijcek na zijn triomf op Wimbledon. Waar zijn onze tennishelden?

Aan talenten ontbreekt het niet in ons land, maar ze kunnen die laatste stap – voorlopig – nog niet zetten. Geen doorbraken dus, vandaar dat het alweer even geleden is dat we écht meetelden als tennisnatie. Het laatste wapenfeit was eigenlijk in Parijs - voorjaar 2003 - met in de hoofdrol, u raadt het al, Verkerk. De verrassing van het toernooi, stoempend, zwetend, schreeuwend en druk gebarend haalde hij de finale. Zijn fistpump-bewegingen gingen de hele wereld over. Hij dreef er zijn tegenstanders mee tot wanhoop, ze gingen er dan ook bijna allemaal aan! Bijna, want één spaanse gravelspecialist bleek hem te veel, de “pump” was leeg.

Velen noemden hem aan de vooravond van de finale op Roland Garros al een ééndagsvlieg. Nu, vier jaar min twee weken later mag Verkerk met zijn vliegenmepper gaan bewijzen dat deze conclusie te voorbarig is geweest. Hij heeft de schijn tegen: acht toernooien gespeeld, acht keer eruit in de eerste ronde zonder een setje te pakken. Zinloze statistieken! Deze man heeft zijn moment gewoon afgewacht, aanschouw de terugkeer van een tennisheld in “zijn” Parijs. Hij zal twee vliegen in één klap slaan: ééntje voor zichzelf en ééntje voor het Nederlandse tennis.

Un weekend du golf en France

2007-05-24T11:00:00.000+02:00

Peertje

2007-05-22T14:38:00.000+02:00

In navolging van Australië wil minister Cramer ook een verbod op de gloeilamp. Binnen vier jaar zou het eindhovense kleinood uit de hollandse huiskamer moeten verdwijnen. Het zou bijna driekwart aan energieverbruik schelen... In tegenstelling tot de minister heeft Balkenende voorlopig het licht nog niet gezien. Misschien ziet hij geen heil in het oprichten van een gloeilampcontrolecomité: "Ding dong... Goedenavond, wij zijn van de overheid en komen uw huis controleren op de aanwezigheid van die verdraaide gloeilampen". Wat vindt de nederlandse burger eigenlijk? Moeten we het peertje voorgoed uit de fitting draaien en overgaan op de spaarlamp of laten we het nog even stralen?

"Vanuit een donkere kamer,
Zag onze minister Cramer,
Ergens het verlossende licht,
En kwam met volgend bericht:
Exit gloeilamp en wel snel,
Op naar spaarlamp en TL!
Het levenslicht van onze peer,
Schijnt binnenkort niet meer.
Alvorens te lopen tegen deze lamp,
Graag verlichting van een ramp.
Kan de knop nog om misschien?
Kunt u dit in ander licht zien?
't Is appels met peren vergelijken,
Zo’n spaarlamp is niet naar te kijken!
Voordat uw idee in het ganse land,
Door ieder zal worden afgebrand,
Moge u begrijpen als helder licht,
'n Lamp zonder peer is geen gezicht."

DAG

2007-05-22T09:44:00.000+02:00

Gisteren heb ik het leeuwenpakverhaal hieronder op DAG.nl geplaatst. Kijk eens onder dag.nl/meedoen, daar vind je onder andere stukjes van N. en mijzelf. Iedereen kan zich voor het DAGpanel aanmelden, de lezers doen de rest. De stukjes worden gerangschikt op moment van insturen, hoe vaak gelezen en hoe hoog gewaardeerd. Erg grappig en een stuk toegankelijker dan de gevestigde kranten. Daarnaast bieden ze een mooie mix aan nieuws en lopen ze voorop in electronische informatievoorziening. Wat mij betreft dus een welkome toevoeging aan de reeds bestaande (gratis) kranten.

Blauw leeuwenpak te koop

2007-05-16T11:57:00.000+02:00

Vandaag dan eindelijk het langverwachte nieuws: de naam Postbank zal verdwijnen, Jan Mulder gaat één van zijn schnabbels kwijtraken. Het gebrul van leeuwen op radio en televisie zal verstommen. Met weemoed denk ik terug aan de “Giroblauw past bij jou” advertenties in de Donald Duck, wie heeft er niet zo’n stoer badlaken weten te bemachtigen? En wat dacht je van die reclame waar die vent, lekker ontspannen aan het thuisbankieren, met één beweging een technische cascade in gang bracht om kort daarna te worden voorzien van een ingeschonken koel glas bier! Onovertroffen! Hoewel ik me toen nog niet mocht vergrijpen aan dit vocht, kwam de achterliggende boodschap van deze commercial “loud and clear” over.
De Postbank gaat verdwijnen en daarmee het begrip Giro? Over 10 jaar is de Giro alleen nog maar een italiaans aftreksel van de Tour. De Van Dale zal een oud Hollands woord moeten schrappen. Gele acceptgiro’s worden verzamelstukken, beurzen zullen worden georganiseerd!
Verder rijst de vraag wat de huidige Postbank klanten met dit nieuws gaan doen? Overnamegeruchten bij de ABN AMRO leidden tot het weglopen van sommige trouwe spaarders. Zal dit nu weer gebeuren? Ik denk het niet, want de Postbank weet als geen andere bank (ING meegerekend) in te spelen op het gevoel van haar doelgroep. Ga alvast maar ontspannen achterover zitten, want u wordt binnenkort door een oranje leeuw gerustgesteld.
Dát was de kracht van de Postbank…

Nieuwe Hollandse Waterlinie

2007-05-15T11:05:00.000+02:00

Hierbij een plaatje van een bunker op een zomerse lente avond. Niet passend in zijn omgeving maar toch al lang onderdeel daarvan en daarmee een vertrouwd beeld voor wandelaars en fietsers in de regio Utrecht. De bunker fungeerde als groepsschuilplaats in de Nieuwe Hollandse Waterlinie, de unieke verdedigingslinie uit 1815. Nieuwe, was er dan ook een Oude?
Ja, de eerste (provisorische) dateert uit 1629. Het grote verschil tussen (alle) oude en de nieuwe waterlinie is dat de stad Utrecht er vanaf 1815 wel binnen viel... dat is een prettig idee!

Welke sms?

2007-05-10T17:41:00.000+02:00

Toch storend, zo’n sms-piep tijdens het eten bij vrienden afgelopen
zaterdag. Wel even kijken natuurlijk: “Hallo Rutger, wij gaan nu naar
Zuid-Afrika, over twee weken weer terug.” Geen idee van wie het komt.
We laten onze gastheer met zijn telefoon terugbellen op slinkse wijze,
namelijk in het quasi koeterwaals, maar helaas... Opgehangen en geen
naam gehoord, we geven het op. Een paar dagen later blijkt na het
thuis komen van werk dat de schoonmaakster niet is geweest. Vreemd!
We besluiten contact op te nemen: “Alles goed? We hebben je gemist
vandaag!” Waarop wordt geantwoord met enige verbazing: “Ik ben op
vakantie in Zuid-Afrika. Heb je m’n sms niet gehad?”. Gegeneerd sputter ik: "Welke sms?"